Tag: Premium

Z tego artykułu dowiesz się:

•  skąd wzięło się wykorzystanie diod LED w medycynie i kosmetologii,
•  na czym polega idea wykorzystania światła LED w toku zabiegów,
•  jakie parametry decydują o specyfice jego oddziaływania i skuteczności.

Trudno dziś wymyślić bardziej przydatną i wszechstronną metodę̨ leczenia oraz jego wspomagania w praktyce estetycznej niż terapia światłem LED. Z punktu widzenia specjalistów zajmujących się pielęgnacją skóry, kuracja światłem poprawia wyniki zabiegu, skraca czas gojenia, jak również ogranicza potencjalne komplikacje, w tym blizny.W praktykach kosmetyczno-estetycznych terapia światłem LED jest idealnym dodatkiem po większości zabiegów ablacyjnych i nieablacyjnych, w tym po laserach, mikronakłuwaniu, peelingach, wstrzyknięciach różnego rodzaju preparatów i innych procedurach z zakresu medycyny.Wykazano, że LED skraca czas regeneracji poprzez zwiększenie mikrokrążenia, zmniejszenie stanu zapalnego i poziomu bólu1. Te efekty poparte są obszerną literaturą naukową obejmującą ponad 1000 badań klinicznych2. Odkrycie dotyczące diody półprzewodnikowej emitującej światło zostało dokonane przez Josepha Swana w 1878 roku, ale pierwszy rzeczywisty raport na ten temat został opublikowany przez H. J. Rounda w 1907 roku. Ten ostatni znalazł sposób na emisję światła z diod węglowych, co stanowiło wczesny krok w kierunku rozwoju diod LED3. Jednak dopiero lata 60. i 70. XX wieku przyniosły znaczący impuls do stworzenia takiej fotobiomodulacji, jaką znamy dziś.Dioda LED będąca źródłem światła podczerwonego pojawiła się w 1961 roku. Firma General Electric opracowała pierwszy praktyczny model w roku 1962. Diody LED stały się komercyjnie dostępne w latach 70. XX wieku. Na początku lat 90. japońscy naukowcy wynaleźli niebieskie diody elektroluminescencyjne, które były znacznie wydajniejsze od poprzedników, i wprowadzili do praktycznego użytku nową generację jasnego, energooszczędnego białego oświetlenia i pełnokolorowych wyświetlaczy LED. Za to odkrycie zdobyli Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 2014 roku4.Do lat 70. XX wieku diody LED światła widzialnego i podczerwonego były niezwykle drogie, kosztowały 200 dolarów amerykańskich za sztukę i dlatego miały niewielkie zastosowanie praktyczne. Dziś produkcja odpowiednich diod jest znacznie tańsza, a sama skala produkcji większa, niż sądzili pierwsi twórcy i wynalazcy. Dzięki nowatorskim rozwiązaniom technologicznym NASA fotobiomodulacja LED może być stosowana zarówno w klinice, jak i warunkach domowych.Tymczasem badania nad tą technologią trwają. Obecnie istnieją diody LED, które emitują czyste fioletowe, a nawet ultrafioletowe „czarne” światło. Zwiększona efektywność energetyczna świateł LED skłoniła właścicieli firm do ich stosowania na dużą skalę w biurach, zakładach przemysłowych i obiektach komercyjnych w celu uzyskania większych oszczędności kosztów. Duży rozwój LED i zastosowania tego rozwiązania nastąpił też w medycynie, co powoduje, że po terapię fotobiomodulacji sięgają już wszystkie gabinety medyczne z bardzo szerokim zakresem zastosowania.Technologia działania w medycynie Fotobiomodulacja (PBM) to terapia wykorzystująca światło o niskiej mocy do stymulowania naturalnych procesów regeneracyjnych i naprawczych w organizmie.Fotobiomodulacja (PBM) to terapia wykorzystująca światło o niskiej mocy do stymulowania naturalnych procesów regeneracyjnych i naprawczych w organizmie.Działanie LED opiera się na:

• absorbcji światła – światło o określonej długości fali jest pochłaniane przez mitochondria, które są swego rodzaju akumulatorami komórek;
• produkcji ATP – absorbcja światła stymuluje produkcję ATP (adenozynotrójfosforanu), głównego nośnika energii w komórkach;
• regeneracji komórek – zwiększona produkcja ATP wspiera lepsze funkcjonowania komórek, przyspiesza procesy regeneracyjne, łagodzi stany zapalne i ból;
• transporcie tlenu i składników odżywczych – fotobiomodulacja wspomaga regenerację naczyń włosowatych, co poprawia transport tlenu i składników odżywczych do komórek.

Stosowana w medycynie wykorzystuje najczęściej sprawdzone klinicznie długości światła: fali niebieskiej (465 nm), czerwonej (645 bnm) i podczerwonej (880 nm).Stanowią one doskonałe narzędzie do leczenia wielu problemów skórnych, m.in. trądziku, czy przyspieszenia gojenia po zabiegach medycyny estetycznej lub regeneracji po zabiegach chirurgicznych. Przydają się także do pobudzenia działania biostymulacyjnego i odmładzającego, leczenia ran, różnorodnych schorzeń mięśni i stawów czy łysienia androgenowego u kobiet i mężczyzn, a także do wspomagania redukcji tkanki tłuszczowej. W medycynie i kosmetologii estetycznej światło czerwone i podczerwone są szczególnie pożądane ze względu na ich zdolność do stymulowania aktywności fibroblastów i zwiększania produkcji kolagenu i elastyny5.Powszechnie wiadomo, że korzystne efekty kliniczne wynikające z terapii LED wymagają̨ dostarczania określonej ilości energii świetlnej do tkanki docelowej. Optymalny zakres dostarczanej energii przez te urządzenia mierzony jest w dżulach i powinien zawierać się̨ w zakresie od 2 do 10 J/cm2, 6, 7. Innym istotnym czynnikiem wpływającym na zwiększenie efektywności terapii jest pulsacja światła LED. Jej zastosowanie zapewnia fali świetlnej wyższy poziom penetracji i efektywności. W literaturze klinicznej podano, że dostarczanie energii świetlnej w sposób pulsacyjny zwiększa zdolność́ komórki do absorbowania większej ilości energii w czasie leczenia8, 9.Ważnym parametrem terapii jest też czas aplikacji zabiegu. Adaptacja wystarczającej ilości energii – tak by dokonać zmian na poziomie komórkowym – zajmuje określony czas10, 11. Powinno się uwzględniać podczas trwania fotobiomodulacji LED. Wysokiej jakości urządzenia LED wymagają od 20 do 30 minut leczenia, aby dostarczyć pełną terapeutyczną dawkę energii, która reguluje aktywność komórkową do 48 godzin po zabiegu. Z tego wynika częstotliwość wykonywania zabiegu. Najlepsze efekty osiąga się, wykonując zabieg co najmniej trzy razy w tygodniu, niemniej często zaleca się poddawanie się im nawet codziennie, szczególnie w trudnych przypadkach, np. po powikłaniach lub w sytuacji konieczności bardzo szybkiego wygojenia ran po zabiegach chirurgicznych.Wybierając odpowiedni system fotobiomodulacji LED, musisz zdecydować się przede wszystkim na prawidłową długość fali dla komórek docelowych lub chromoforów. Współczesna literatura zaleca światło podczerwone do wszystkich aspektów gojenia się ran, bólu, czerwone do leczenia przeciwzapalnego, gojenia się ran, stymulacji wzrostu włosów i odmładzania skóry, niebieskie zaś do leczenia trądziku.Cieszy fakt, że coraz więcej gabinetów, klinik i placówek medycznych ma w zakresie usług terapię fotobiomodulacji LED i chętnie stosuje ją u pacjentów.BIBLIOGRAFIA

• Lee Y.I., Lee S.G,. Ham S., Jung I., Suk J., Lee J.H. Exploring the Safety and Efficacy of Organic Light-Emitting Diode in Skin Rejuvenation and Wound Healing. Yonsei Med J. 2024 Feb;65(2):98-107. doi: 10.3349/ymj.2023.0125. PMID: 38288650; PMCID: PMC10827635
• Hipskind S.G., Grover F.L. Jr, Fort T.R., Helffenstein D., Burke T.J., Quint S.A., Bussiere G., Stone M., Hurtado T. Pulsed Transcranial Red/Near-Infrared Light Therapy Using Light-Emitting Diodes Improves Cerebral Blood Flow and Cognitive Function in Veterans with Chronic Traumatic Brain Injury: A Case Series. Photomed Laser Surg. 2018 Nov 28. doi: 10.1089/pho.2018.4489. Epub ahead of print. PMID: 30418082
• Hashmi J.T., Huang Y.Y., Sharma S.K., Kurup D.B., De Taboada L., Carroll J.D,. Hamblin M.R. Effect of pulsing in low-level light therapy. Lasers Surg Med. 2010 Aug;42(6):450-66. doi: 10.1002/lsm.20950. PMID: 20662021; PMCID: PMC2933784.
• Biostymulacja laserowa, Karolina Sieroń-Stołtny, Joanna Witkoś, Grzegorz Cieślar, Aleksander Sieroń ‒ Biblioteka Główna Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

• Opel D.R., Hagstrom E., Pace A.K., Sisto K., Hirano-Ali S.A., Desai S., Swan J. Light-emitting Diodes: A Brief Review and Clinical Experience. J Clin Aesthet Dermatol. 2015 Jun;8(6):36-44. PMID: 26155326; PMCID: PMC4479368

Z tego artykułu dowiesz się:

• o negatywnym wpływie stresu na stan skóry,
•  w jaki sposób kosmetolog diagnozuje stan skóry w korelacji ze stresem,
• o holistycznym ujęciu skóry.

Stres to zjawisko przedstawiane w zdecydowanie negatywny sposób. Oskarżane jest o wszystko: od pojawienia się siwych włosów po zaostrzenie się chorób przewlekłych. Skórze jako naszemu największemu organowi także nie są obce kryzysy egzystencjalne. I to całkiem dosłownie.Gdy z jakiegoś powodu mentalnie przeżywamy trudną sytuację, mamy ochotę rzucić wszystko i zaszyć się w domu, naskórek rozpoczyna własny survival, a mieszki włosowe, keratynocyty i gruczoły łojowe organizują wewnętrzny protest.Stres to nie tylko psychikaNa początek wyjaśnijmy, stres to nie tylko panika przed kolokwium czy histeria, bo spóźnił się tramwaj. To biologiczna reakcja na wszystko, co wytrąca organizm z równowagi. Do takich odpowiedzi można zaliczyć: infekcję, niedobór snu, niewłaściwą dietę zdominowaną przez energetyki i chipsy, a także emocje. Pamiętajmy, że odczucia mogą być dwojakie – te niemiłe, ale i te przyjemne, ekscytujące i zapowiadające zmiany, jak przeprowadzka czy ślub.Stres wyzwala kaskadę neurohormonalną z udziałem osi powiązań między podwzgórzem, przysadką i nadnerczami, czyli HPA (ang. hypothalamic-pituitary-adrenal axis). Skóra bardzo często ma lokalną wersję wielu elementów organizmu i tak jest też tym razem. Działa jak dobrze prosperujący oddział terenowy korporacji centralnej.Układ HPA koordynuje wydzielanie glikokortykosteroidów (takich jak kortyzol) z kory nadnerczy do krwi, dzięki czemu odpowiada za przygotowanie organizmu na stres.Ponadto oś HPA bierze udział w regulowaniu emocji i nastroju, a jej aktywność jest zależna od działania neuroprzekaźników, takich jak glutaminian, kwas γ-aminomasłowy (GABA) czy serotonina, oraz neurosteroidów.Organ neuroendokrynnySkóra to nie tylko zespół komórek odczuwających i reagujących na dotyk, ale też miejsce, które myśli, planuje i reaguje – przynajmniej biochemicznie. Keratynocyty, melanocyty, fibroblasty, czyli komórki zlokalizowane w skórze, produkują lokalnie kortykoliberynę (CRH), adrenokortykotropinę (ACTH) i kortyzol.Co więcej, komórki te posiadają też receptory na te związki. Gdy stresujesz się na przykład wystąpieniem publicznym, skóra wie o tym od razu i nie jest z tego powodu zadowolona.Reakcje na stresW badaniach naukowych wykazano, że już kilka godzin umiarkowanego stresu może pogorszyć funkcję bariery naskórkowej za pośrednictwem wzrostu TEWL i spadku poziom lipidów. Zaburzona jest w takiej sytuacji także mikrobiota. Stresujące sytuacje powodują wzrost stężenia substancji P i innych neuropeptydów, które z kolei aktywują komórki tuczne, takie jak mastocyty, charakterystyczne dla wystąpienia stanu zapalnego.W efekcie pojawiają się: rumień, świąd, pieczenie i… drapanie. To z kolei w ramach reakcji łańcuchowej rodzi infekcje i nadkażenia z zadrapania. Stan ostrego stresu to wstęp do prawdziwego problemu, jakim jest przewlekłe narażenie skóry na wzburzenie. Wersja długoterminowa, czyli przewlekły stres, to zdecydowanie cichy sabotażysta skóry.Stres przewlekły działa jak niewidzialny program antyestetyczny. Przewlekłe wydzielanie kortyzolu powoduje:

• spadek syntezy kolagenu i wzrost wiotkości skóry,
• osłabienie odporności skóry, zwiększając podatność na trądzik, łuszczycę, AZS i trądzik różowaty,
• mikrokrążenie, przez co skóra wygląda jak po długim locie bez snu (nawet jeśli nigdzie nie leciała),
• spowolnienie procesów regeneracyjnych – badania udowodniły, iż gojenie ran jest nawet o 20 proc. wolniejsze u osób z depresją.

Jeśli dodamy do tego zaburzenia snu, które są częstym towarzyszem stresu, to mamy do czynienia z efektem poszarzałej i zmęczonej skóry, zdecydowanie szybciej ulegającej procesowi starzenia.Lustro organizmuNasz naskórek to dom dla bilionów mikroorganizmów. W przypadku zdrowej skóry żyją one w symbiozie, tworząc tarczę ochronną. Jednak stres jest w stanie rozstroić ten układ, powodując dysbiozę. Bakterie komensalne przestają być grzeczne, a patogeny, jak Staphylococcus aureus czy Cutibacterium acnes, wykorzystują sytuację, namnażając się. Dysbioza to nie tylko infekcje – to również zaburzenie produkcji metabolitów, które wpływają na pH skóry, poziom lipidów i reakcje immunologiczne.Keratynocyty, melanocyty, fibroblasty (na zdjęciu), czyli komórki zlokalizowane w skórze, produkują lokalnie kortykoliberynę, adrenokortykotropinę i kortyzolRola kosmetologaKosmetolog to najczęściej pierwszy diagnosta skóry zestresowanej. Stres skóry nie zawsze jest widoczny klinicznie jako choroba, ale może objawiać się wieloma niespecyficznymi sygnałami, takimi jak: ściągnięcie, pieczenie, zaczerwienienie, utrata blasku, łuszczenie, drobne wypryski, rumień napadowy czy nietolerancja kosmetyków. Rozpoznanie przez specjalistę stresu skórnego może być impulsem do zmiany strategii pielęgnacyjnej, a także do rozmowy z klientem o jego codziennych nawykach i ekspozycji na bodźce.Rozpoznanie przez specjalistę stresu skórnego może być impulsem do zmiany strategii pielęgnacyjnej.Kosmetolog odgrywa więc istotną rolę w identyfikacji objawów przeciążenia skóry, zarówno tych wynikających z powodów fizycznych, środowiskowych, emocjonalnych, jak i stylu życia.Współczesny klient gabinetu kosmetologicznego jest przebodźcowany. Reklamy aktywnych składników, multitasking pielęgnacyjny, trend na natychmiastowe efekty – to wszystko prowadzi do niepotrzebnej i przewlekłej stymulacji skóry, a przede wszystkim jej chronicznego przeciążenia. Kosmetolog powinien pomóc klientowi zrozumieć, że mniej znaczy więcej, a długofalowe wsparcie bariery ochronnej skóry, rytmu biologicznego i mikrobioty to klucz do zdrowia.W edukacji klienta ważne jest zwrócenie uwagi na rolę snu, stresu psychicznego, rytuałów pielęgnacyjnych, higieny psychicznej i sensorycznej. Kosmetolog może i powinien proponować zabiegi neuropielęgnacyjne, które działają nie tylko fizycznie, ale także sensorycznie i emocjonalnie.Dobra praktyka w przypadku skóry w stresie to:– zabiegi barrier-repair z lipidami biomimetycznymi i ceramidami,– masaże twarzy i aromaterapia jako narzędzie wyciszenia układu nerwowego,– preparaty z adaptogenami (ashwagandha, różeniec górski), neurokosmetykami (np. Acetyl Tetrapeptide-2) i łagodzącymi ekstraktami (np. z owsa, alg brunatnych, Centella asiatica).Kosmetolog powinien także pamiętać o ewaluacji własnych działań i unikać nadmiernej stymulacji skóry klientek. Zbyt częste peelingi, intensywne procedury drażniące z wysokimi stężeniami kwasów, retinolu, mikronakłuwanie bez przygotowania skóry – to wszystko może ją przeciążać.Holistyczne ujęcieCoraz więcej badań potwierdza, że leczenie chorób skóry wyłącznie od zewnątrz to działanie tylko objawowe. Dlatego pojawiła się psychodermatologia – dziedzina łącząca dermatologię, psychologię i immunologię. Terapie takie jak: CBT (terapia poznawczo-behawioralna), techniki uważności, joga czy biofeedback pomagają nie tylko poczuć się lepiej, ale zmniejszają objawy skórne, będące efektem dermatoz wywołanych negatywnymi emocjami. Stres nie zawsze jest inicjatorem dermatozy, ale może być tym ostatnim kamyczkiem, który uruchomi lawinę.Relacja kosmetolog–klient to coś więcej niż kontakt usługowy, to często relacja oparta na zaufaniu i emocjonalnej wymianie. Kosmetolog może być wsparciem nie tylko dla skóry klienta, ale też jego psychiki, dając jej przestrzeń na wyciszenie, zredukowanie stresu i odbudowanie poczucia kontroli nad swoim ciałem. Zalecenia kosmetologa mogą obejmować również zmiany w stylu życia: zalecenie regularności snu, aktywności fizycznej, suplementacji adaptogenów czy probiotyków.Kosmetolog to nie tylko osoba pielęgnująca skórę, ale ekspert w zarządzaniu jej stresem. We współczesnym świecie, gdzie bodźce przychodzą z każdej strony, kosmetolog staje się przewodnikiem, zarówno po świecie składników i zabiegów, jak i w drodze do bardziej zrównoważonego podejścia do ciała, emocji i wyglądu.Skóra to dynamiczny, inteligentny organ, który prowadzi własne życie biologiczne. I choć nie potrafi mówić, to daje sygnały w postaci świądu, pieczenia, trądziku i rumienia. Nauczmy się jej słuchać, zanim ulegniemy przewlekłemu stresowi i jego konsekwencjom.