Tag: Premium

Z tego artykułu dowiesz się:

• o zależności między jelitami a skórą,
• czym są probiotyki,
• jaka dieta jest odpowiednia dla zdrowego mikrobiomu.

Skórę zamieszkuje ponad 1000 gatunków bakterii, 80 rodzajów grzybów, wiele wirusów oraz roztocza. To właśnie one tworzą tzw. mikrobiom skóry. Każdy centymetr kwadratowy ciała zawiera ponad milion bakterii. Są one niezwykle istotne dla jego funkcji ochronnych. Skóra znajduje się na czwartym miejscu pod względem ilości mikroorganizmów obecnych na jej powierzchni w organizmie – zaraz za jelitami, jamą ustną i pochwą. Prawidłowy mikrobiom skóry zapewnia ochronę przed alergenami, promieniowaniem UV, uszkodzeniami oksydacyjnymi, a nawet wspomaga odpowiednie gojenie się ran.Na skład mikrobioty skóry wpływa wiele czynników – m.in. poziom nawilżenia, pielęgnacja, pH, temperatura, zawartość i produkcja sebum, zanieczyszczenia środowiska, stres, a także dieta. Osoby narażone na wysoki poziom stresu, niedobór snu, smog czy alkohol mogą borykać się z zaburzeniami mikrobiomu, bez względu na sposób pielęgnacji ciała. Warto zauważyć, że dokładnie te same czynniki wpływają na skład mikroorganizmów naszych jelit.Zatem od razu nasuwa się pytanie – czy bakterie jelitowe mają coś wspólnego z naszą skórą? Czy zawartość mikrobioty jelitowej wpływa na jej wygląd, stan i kondycję?Co jelita mają wspólnego ze skórą? Zależność pomiędzy jelitami a skórą może dziwić, zwłaszcza ze względu na znaczną odległość między tymi narządami. Mają one jednak ze sobą więcej wspólnego, niż mogłoby się wydawać. Zarówno jelita, jak i skóra są bardzo mocno unerwione i ukrwione oraz stanowią niezbędny element w budowaniu odporności człowieka. Jelita połączone są ze skórą dwukierunkowym szlakiem komunikacji – jest to tzw. oś jelito ‒ skóra.Oznacza to, że stan skóry może mieć wpływ na kondycję jelit i odwrotnie. Dwukierunkowa komunikacja jelit ze skórą odbywa się za pośrednictwem szlaków chemicznych, nerwowych oraz endokrynologicznych. Ten mechanizm nie jest jeszcze do końca poznany, ale wiemy na pewno, że może się on odbywać poprzez różnego rodzaju komunikatory. Należą do nich komórki układu odpornościowego, hormony oraz substancje produkowane przez bakterie jelitowe.Mikrobiota jelitowa i skóryDzięki prowadzeniu ciągłych badań oceniających wpływ mikrobioty jelitowej na stan zdrowia, pojawia się coraz więcej informacji, które wskazują, że bakterie jelitowe mają istotny wpływ na kondycję skóry. Wiele przewlekłych jej chorób, szczególnie tych, których przebieg wiąże się ze stanem zapalnym, skorelowanych jest z występowaniem dysbiozy jelitowej – czyli zaburzeń składu mikrobioty jelit. Te nieprawidłowości obserwuje się u osób borykających się m.in. z atopowym zapaleniem skóry, trądzikiem pospolitym i różowatym, a także łuszczycą.Wyniki badań wskazują, że mikrobiota jelitowa jest jednym z czynników patogenezy trądziku, z uwagi na fakt, że pełni ona ważną rolę w zachowaniu prawidłowych reakcji odpornościowych oraz tolerancji na antygeny dostarczane wraz z pożywieniem, a także spełnia funkcje obronne przed elementami szkodliwymi.W stanach chorobowych skóry możemy zaobserwować zaburzenia składu różnych szczepów bakterii w jelitach. W przypadku stanów zapalnych zauważamy często obniżoną liczebność bakterii ochronnych z rodzaju Bifidobacterium. Przy trądziku występują natomiast zaburzenia w obrębie bakterii ochronnych z rodzaju Lactobacillus, produkujących kwas mlekowy, a także szczepu Akkermansia muciniphila – drobnoustrojów odżywiających nabłonek jelitowy oraz produkujących krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe. Zaobserwowano także, że obniżona liczebność bakterii Akkermansia muciniphila może zwiększać ryzyko występowania AZS.Warto także zauważyć odwrotne powiązanie – choroby przewodu pokarmowego mogą mieć istotny wpływ na stan skóry. Osoby borykające się ze schorzeniami zapalnymi jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) czy celiakią są częściej narażone na występowanie takich chorób skóry, jak rumień guzowaty, łuszczyca czy aftowe zapalenie jamy ustnej.Zmiany skórne w postaci pokrzywki i reakcji alergicznych mogą spowodować także pasożyty układu pokarmowego (np.: lamblie, glista ludzka, owsiki, tasiemiec). Infekcja Helicobacter pylori oraz SIBO/IMO (zespół przerostu mikrobioty jelita cienkiego) mogą być przyczyną występowania trądziku różowatego.Zarówno w zaburzeniach mikrobioty jelit, jak i stanu bakterii skórnych, możemy mieć do czynienia z chorobami skóry. Oba rodzaje dysbiozy sprzyjają rozwojowi stanów patologicznych skóry. Jeśli chcemy się nią zaopiekować, warto zwrócić uwagę także na stan naszych jelit!ProbiotykiProbiotyki to żywe bakterie, które – jeśli są podane w odpowiedniej ilości – mogą wywoływać pozytywny efekt dla zdrowia. Skoro wiemy, że mikrobiom jelitowy ma wpływ na stan skóry, warto przyjrzeć się możliwościom, jakie daje odpowiednio celowana probiotykoterapia w leczeniu lub wspomaganiu kuracji różnych chorób skóry. W zależności od rodzaju stanu patologicznego skóry, z pomocą mogą przyjść różne szczepy bakterii probiotycznych.Badania wydają się niezwykle obiecujące, zwłaszcza w kontekście działania probiotyków w hamowaniu rozwoju trądziku. Substancja wytwarzana przez szczep Streptococcus salivarius zatrzymuje rozwój bakterii Cutibacterium acnes, które są odpowiedzialne za powstawanie zmian trądzikowych. Wykazano ponadto, że doustne przyjmowanie Bifidobacterium lactis może poprawiać metabolizm glukozy i insuliny, co także ma znaczenie w leczeniu trądziku.Odpowiednia probiotykoterapia może przyczynić się również do zwiększenia stężenia krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA) w jelitach. Przyjmowanie celowanego preparatu może złagodzić objawy zarówno AZS, jak i trądziku. W obu przypadkach obserwuje się obniżone stężenie SCFA w trakcie przebiegu choroby.W toku jednego z badań wykazano także, że u osób dorosłych, które przyjmują doustnie bakterie Lactobacillus plantarum, znacząco poprawiło się nawilżenie skóry i zwiększyła się jej elastyczność.Dieta dla zdrowego mikrobiomuWysokoprzetworzona dieta zachodnia wpływa na występowanie zaburzeń równowagi pomiędzy pożytecznymi a patogennymi drobnoustrojami. Może to prowadzić do zaistnienia stanu zapalnego, który jest prostą drogą do chorób skóry. Dieta z dużym udziałem wysokoprzetworzonych produktów charakteryzuje się niską podażą błonnika. Ten jest natomiast naturalnym prebiotykiem, czyli pożywką potrzebną dla rozwoju pożytecznych bakterii. Spożywanie odpowiedniej ilości błonnika wspomaga namnażanie się potrzebnych mikroorganizmów, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania komórek błony śluzowej jelita. W kontekście dbania o kondycję skóry, błonnik zmniejsza także tempo wchłaniania glukozy i insuliny we krwi, dzięki czemu – poprzez jego spożycie – zmniejszamy ładunek glikemiczny diety.Najlepszymi źródłami błonnika w diecie są warzywa i owoce oraz produkty pełnoziarniste – np.: kasze, płatki zbożowe, otręby, ryż brązowy, ciemne pieczywo.Wraz z dietą warto dostarczać pożyteczne bakterie także dla mikrobiomu jelitowego. Wśród produktów, które mogą nam w tym pomóc, znajdziemy m.in. fermentowane produkty mleczne, takie jak jogurt, kefir czy zsiadłe mleko. Źródłem bakterii probiotycznych są także kiszonki. Mogą one pomóc w dbaniu o stan jelit, skóry, a także pozytywnie wpływać na odporność organizmu. W swoim jadłospisie warto uwzględnić ogórki kiszone, kapustę kiszoną czy kimchi. Dobrze jest przy tym pamiętać, aby kupując kiszonki, wybierać produkty niepasteryzowane – dzięki temu będą zawierać one żywe bakterie i wspomagać zdrowie.Skóra i jelita wydają się ze sobą niepowiązane, ale – jak wiemy – jest zupełnie odwrotne. Kiedy chcemy zadbać o kondycję skóry lub wspomóc leczenie zmian chorobowych, zdecydowanie warto zwrócić uwagę również na stan jelit. Może się okazać, że odpowiednie leczenie, zabiegi i pielęgnacja połączone z zadbaniem o mikrobiom jelitowy staną się skuteczną drogą do pięknej i zdrowej skóry.Najlepszymi źródłami błonnika w diecie są warzywa i owoce oraz produkty pełnoziarniste – np.: kasze, płatki zbożowe, otręby, ryż brązowy, ciemne pieczywo.

CZYTAJ TAKŻE POZOSTAŁE ARTYKUŁY Z TEJ SERII

Insulina a kondycja skóry

Mleko a trądzik – czy warto wykluczyć nabiał z diety, aby cieszyć się piękniejszą skórą?

Antyoksydanty – źródło młodej skóry

Graj w kolory – czyli o witaminach i składnikach mineralnych niezbędnych dla zdrowej skóry

Kwasy tłuszczowe i ich wpływ na kondycję skóry

Czy picie wody poprawia wygląd skóry?

Chrupnij marchewkę dla zdrowej skóryCzy picie wody poprawia wygląd skóry?

Kurkuma, cynamon, czarnuszka – przeciwzapalne trio

Nocna owsianka na kefirze z pieczonymi śliwkami i czekoladą

Z tego artykułu dowiesz się:

• o bezpośrednich i pośrednich działaniach antyoksydacyjnych nikotynamidu,
• o działaniach senolityczno – przeciwstarzeniowych,
• z czym można łączyć.

Nikotynamid, tzw. niacynamid, jest amidową formą rozpuszczalnej w wodzie witaminy B3 (kwas nikotynowy, niacyna). Niacynamid jest składnikiem koenzymów fizjologicznie występujących w organizmie, takich jak: dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy (NAD+), zredukowany dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy (NADH), fosforan dinukleotydu nikotynoamidoadeninowego (NADP+) i fosforan dinukleotydu nikotynoamidoadeninowego (NADPH). Przyjrzyjmy się jego wykorzystaniu w kosmetyce.

Koenzymy nikotynowe jako ekwiwalenty redukcyjne tworzą podstawę w utrzymaniu homeostazy metabolizmu energetycznego komórek. Chociaż niacynamid jest stosowany przede wszystkim jako suplement diety, jego zastosowania farmaceutyczne i kosmeceutyczne są również bardzo obiecujące.W dziedzinie dermatologii odnotowano wiele badań nad niacynamidem i jego analogami, dotyczących prewencji oraz terapii trądziku pospolitego, trądziku różowatego, atopowego zapalenia skóry, łuszczycy i innych dermatoz[1‒5]. Jest również narzędziem wspomagającym gojenie się ran oraz terapię zaburzeń pigmentacji[1‒5]. Niacynamid stosuje się również w dziedzinie kosmetologii jako substancję aktywną w formulacjach przeciwstarzeniowych i rozjaśniających skórę [1‒5].

Mechanizm działania niacynamidu w łagodzeniu chorób skóry lub kontrolowaniu starzenia się skóry i pigmentacji nie jest dobrze poznany. Nie jest również jasne, czy jego skuteczność jest działaniem bezpośrednim, czy też pośrednim, funkcjonującym jako prekursor innych aktywnych metabolitów. Poniżej przedstawię najważniejsze mechanizmy działania oraz efekty stosowania miejscowego formulacji zawierających niacynamid, włączając zaślepione, randomizowane badania kliniczne.

Bezpośrednie i pośrednie działanie antyoksydacyjne nikotynamidu

Jak wykazano, niacynamid powoduje regenerację zredukowanych przeciwutleniaczy i reguluje aktywność enzymów antyoksydacyjnych. Ponadto sam nikotynamid posiada właściwości przeciwutleniające. Niacynamid usuwa reaktywne formy tlenu i azotu, hamuje peroksydację lipidów oraz karbonylację (utlenianie) białek. Zostały również wykazane pozytywne efekty antyoksydacyjne tej cząsteczki wobec DNA w modelach skóry po naświetlaniu światłem UV [5‒7].

Stąd wskazano, że miejscowe stosowanie niacynamidu może złagodzić stres oksydacyjny i zmniejszyć cytotoksyczność, stan zapalny oraz pigmentację w skórze narażonej na promieniowanie UV oraz światło niebieskie HEV [2].

Działanie przeciwzapalne niacynamidu

Dobroczynne działanie niacynamidu wobec komórek skóry wynika również z jego właściwości przeciwzapalnych. Niacynamid hamuje ekspresję interleukiny (IL)-8, czynnika jądrowego (NF)-κB i w zróżnicowanych oraz pierwotnych keratynocytach stymulowanych przez Propionibacterium acnes[5-9]. Niacynamid obniża również ekspresję interleukin IL-6, IL-10, jak też czynnika martwicy nowotworów (TNF)-α w keratynocytach napromieniowanych promieniami UV. Hamuje również syntezę mediatorów stanu zapalnego, takich jak prostaglandyny w keratynocytach naświetlanych promieniowaniem UV. Ponadto, jak wykazano w badaniu klinicznym, miejscowe traktowanie niacynamidem zmniejszyło rumień wywołany promieniowaniem UV[2, 5‒7]. Stąd preparaty z niacynamidem są wskazane przed oraz po ekspozycji na słońce [1‒8].

Działanie senolityczne ‒ przeciwstarzeniowe

Co ważne, komórkowa pula niacynamidu zmniejsza się wraz z wiekiem. Stąd też miejscowa suplementacja niacynamidu jako głównego prekursora NA+ i pokrewnych koenzymów jest jak najbardziej wskazana. Może poprawić homeostazę naskórka i bioenergetykę komórkową w komórkach starzejących się oraz tych narażonych na promieniowanie UV czy stres cyfrowy związany z użyciem urządzeń ekranowych[1‒9]. Aktywność senolityczna, czyli opóźniająca starzenie się, jest wiązana z działaniem antyoksydacyjnym nikotynamidu. Co ciekawe, wykazano, iż nikotynamid odwraca fenotyp starzenia się w ludzkich fibroblastach oraz wydłuża żywotność pierwotnych fibroblastów. Miejscowo stosowany nikotynamid poprawia regenerację tkanek poprzez stymulację proliferacji fibroblastów oraz wspieranie syntezy kolagenu[5‒9]. Wykazano, iż niacynamid chroni przed przebarwieniami wywołanymi niebieskim światłem oraz światłem UV poprzez regulację procesu melanogenezy [2].

Powyżej opisane działania dobroczynne niacynamidu wykorzystał przemysł kosmetyczny. Na rynku występuje wiele formulacji kosmetycznych/kosmeceutyków zawierających nikotynamid.

Badania kliniczne

W wielu badaniach klinicznych (podwójnie zaślepionych, randomizowanych) zaobserwowano, że stosowany miejscowo niacynamid jest dobrze tolerowany przez skórę i znacząco poprawia wygląd starzejącej się skóry twarzy (redukcja zmarszczek, poprawa elastyczności oraz zmniejszenie widoczności przebarwień)[5‒12]. Analizy danych uzyskanych w badaniach klinicznych ujawniły szereg znaczących efektów poprawy wyglądu skóry po 12 tygodniach miejscowej aplikacji formulacji z niacynamidem: zmniejszenie drobnych linii i zmarszczek, znaczne zmniejszenie przebarwień-plam[10‒12].
Z kolei w kolejnym badaniu klinicznym (n=100) wykazano, że już 2-proc. niacynamid, podany miejscowo, znacznie obniża szybkość wydalania sebum po dwu tygodniach stosowania, stąd wskazany jest w pielęgnacji skóry tłustej. Ponadto wykazano również, że sam 4-proc. niacynamid, podany miejscowo, zmniejsza pory i nierówności skóry po ośmiu tygodniach oraz redukuje zmarszczki po 12 tygodniach regularnego stosowania.

Z czym łączyć

Można uzyskać szybsze efekty przeciwzmarszczkowe poprzez dodanie innych substancji z grupy wykazujących właściwości anti-aging, w szczególności przeciwutleniaczy oraz filtrów przeciwsłonecznych. Ponadto wykazano także korzystne połączenie z fermentami, np. Lactobacillus fermentum, w walce z oksydacyjnymi uszkodzeniami komórek skóry indukowanymi promieniowaniem UV [1‒10].

Wskazania dla skóry wrażliwej i z dermatozami Jak wykazano w badaniach klinicznych, miejscowe stosowanie preparatów z niacynamidem w różnych stężeniach łagodzi trądzik różowaty, zwyczajny, atopowe zapalenie skóry oraz inne przewlekłe dermatozy twarzy. Z uwagi na swój wpływ na regulację wydzielania sebum, wskazany jest również przy pielęgnacji skóry tłustej [14].


Referencje

CZYTAJ POZOSTAŁE CZĘŚCI SERII

Składniki pod lupą cz. 1 – koenzym

Składniki pod lupą cz. 2 – kurkumina 

Składniki pod lupą cz. 3 – witamina C

Składniki pod lupą cz. 5 – krocyna

Składniki pod lupą cz. 6 – probiotyki i lizaty bakteryjne

Składniki pod lupą cz. 7 – Retinol i pochodne

Z tego artykułu dowiesz się:

• jakie zastosowanie ma witamina C,
• jaki jest potencjał antyoksydacyjny,
• jak witamina C wpływa na skórę.

Witamina C odgrywa istotną rolę w fizjologii człowieka. Jako osobna substancja została odkryta podczas badań nad przyczynami i leczeniem szkorbutu. Znana też powszechnie jako kwas askorbinowy, jej funkcja biochemiczna jest związana głównie z aktywnością red-oks.Charakteryzuje się łatwym utlenianiem, podczas którego uwalnia elektrony w roztworze wodnym, dlatego też może działać jako rozpuszczalny w wodzie przeciwutleniacz, usuwający reaktywne formy tlenu (z ang. Reactive oxygen species, ROS).Co ważne, witamina C pełni istotną funkcję również jako kofaktor, który wspomaga aktywność katalityczną poprzez redukcję jonów metali w miejscu aktywnym enzymu. Dokładniej mówiąc – odgrywa rolę kofaktora niektórych metaloenzymów, takich jak dioksygenazy, zależnych od 2-oksoglutaranu.Pełni również inne istotne funkcje dla fizjologii komórki i zdrowia ludzkiego, takie jak utrzymywanie bioaktywnych cząsteczek w stanie zredukowanym. Witamina C to silny przeciwutleniacz o wielu zastosowaniach w dziedzinie kosmetycznej i farmaceutycznej.Z drugiej strony, stosowanie witaminy C ma pewne ograniczenia, ponieważ jest łatwo utleniana i trudna do wchłonięcia przez skórę. Stąd największe wyzwanie w wykorzystaniu kwasu askorbinowego to utrzymanie jego stabilności i poprawa biodostępności. W tym celu opracowano kilka strategii, m.in. kontrolowanie poziomu tlenu podczas formulacji i przechowywania, niskie pH czy zmniejszenie zawartości wody w preparacie. Co więcej, obiecujące wydają się także wykorzystanie pochodnych witaminy C oraz rozwój nanotechnologii.Witamina C i jej pochodneWitamina C jest bardzo podatna na utlenianie, szczególnie w środowisku wodnym, co wiąże się z jej niestabilnością. Szybkość rozkładu AA jest zależna od pH w roztworze wodnym. Kwas askorbinowy jest związkiem hydrofilowym i cechuje się ograniczonym wchłanianiem przez skórę. W eksperymencie z użyciem wyciętej skóry bezwłosej myszy szybkość przenikania kwasu askorbinowego przez skórę z usuniętą warstwą rogową wzrosła około 10 razy w porównaniu z nienaruszoną skórą, można zatem przyjąć, że główną barierą wchłaniania kwasu askorbinowego przez nią jest warstwa rogowa naskórka.Co za tym idzie, praktykowane jest stosowanie pochodnych witaminy C o większej stabilności, a w konsekwencji – skuteczności. Powszechnie wykorzystywane pochodne chemiczne witaminy C to glukozyd kwasu askorbinowego czy pochodne lipofilowe kwasu askorbinowego, takie jak palmitoilowana bądź etylowa. Inną formą poprawy biodostępności witaminy C dla komórek skóry i jej stabilności jest zamknięcie jej w nośnikach, np. w elastycznych liposomach.Potencjał antyoksydacyjnyBiorąc pod uwagę, iż stres oksydacyjny stanowi jedną z głównych przyczyn starzenia się – w tym oczywiście także skóry – przeciwutleniacze mają duży potencjał do wykorzystania w branży dermatologicznej i kosmetologicznej. Kluczowe jest w tym przypadku wykorzystanie cząsteczek o charakterze przeciwutleniacza, działających synergistycznie, o niepowielających się mechanizmach działania oraz chroniących różne kompartmenty komórkowe i pozakomórkowe – np. hydrofilowej witaminy C, aby chronić kompartmenty wodne, oraz lipofilowej witaminy E, aby zabezpieczyć struktury lipidowe.Co ciekawe, po procesie utleniania witamina E może zostać zregenerowana w błonie komórkowej przez witaminę C. Stąd też wskazane jest łączenie tych witamin w preparatach. Dotyczy to również ich pochodnych, np. zestryfikowanych, które w komórce uwalniają się do wolnych form.Działanie witaminy C na skóręWiadomo, że kwas askorbinowy wpływa na wiele etapów produkcji kolagenu. Jest niezbędnym kofaktorem hydroksylazy prolilowej i hydroksylazy lizylowej. Kwas askorbinowy odgrywa kluczową rolę w modyfikacjach post-translacyjnych kolagenu. Zaobserwowano także, że witamina C stymuluje transkrypcję genów prokolagenu I i III. Wykazano, iż poziom kwasu askorbinowego w komórkach skóry jest ściśle związany z ilościową i strukturalną integralnością kolagenu skórnego, a niedobór witaminy C powoduje starzenie się skóry.Wykonano kilka badań klinicznych, mających wykazać, czy miejscowe stosowanie AA może zwiększyć poziom kolagenu w skórze. W badaniu klinicznym z pojedynczą ślepą próbą, randomizowanym, kontrolowanym placebo przez sześć miesięcy stosowano emulsję zawierającą 5 proc. kwasu askorbinowego. Wykazano zwiększenie poziomu kolagenu typu I i III na etapie ekspresji genów, natomiast nie zaobserwowano znaczących różnic w poziomie białka pomiędzy grupą placebo a stosującą kwas askorbinowy.W kolejnym badaniu klinicznym ponownie podawano krem z 5 procentami kwasu askorbinowego w celu oceny poziomu pro-kolagenu w skórze. Analiza statystyczna wszystkich osób, które stosowały krem z 5 procentami kwasu askorbinowego, nie wykazała znaczącego wzrostu poziomu prokolagenu w porównaniu z wartością wyjściową przed leczeniem. Badani zostali jednakże podzieleni na grupę z niskim wyjściowym poziomem prokolagenu I i tę z wysokim poziomem. Pierwsza z nich wykazała znaczny wzrost poziomu prokolagenu I przy aplikacji kremu z kwasem askorbinowym.Badania te sugerują, że AA pomaga zwiększyć kolagen w skórze, szczególnie lub tylko wtedy, gdy brakuje witaminy C lub kolagenu. Po miejscowym podaniu kwasu askorbinowego uzyskano pozytywne wyniki w kontekście badania poprawy oznak starzenia się skóry. Wykazano, że miejscowe stosowanie kwasu askorbinowego łagodzi objawy starzenia się skóry. W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu miejscowym stosowanie 5-procentowego kremu z witaminą C na wystawioną na słońce skórę przez sześć miesięcy znacznie zmniejszyło głębokie bruzdy i poprawiło ultrastrukturę skóry w porównaniu z innym preparatem.Kwas askorbinowy jest jednym z najczęściej spotykanych składników produktów do pielęgnacji o właściwościach rozjaśniających skórę. W badaniu uwzględniającym skórę fotostarzejącą się, w ramach którego przez dwa tygodnie na połowę twarzy stosowano miejscowo witaminę C w połączeniu z jonoforezą, zaobserwowano poprawę przebarwień i szorstkości powierzchni w porównaniu z kontrolą (drugą częścią twarzy).Podsumowując, miejscowa suplementacja witaminy C jest jedną z atrakcyjnych strategii przeciwdziałania starzeniu się skóry. Należy jednak zwrócić uwagę na modyfikacje kwasu askorbinowego oraz formę zamknięcia, np. w nanonośnikach. 

CZYTAJ POZOSTAŁE CZĘŚCI SERII

Składniki pod lupą cz. 1 – koenzym

Składniki pod lupą cz. 2 – kurkumina 

Składniki pod lupą cz. 4 – niacynamid

Składniki pod lupą cz. 5 – krocyna

Składniki pod lupą cz. 6 – probiotyki i lizaty bakteryjne

Składniki pod lupą cz. 7 – retinol i pochodne

Składniki pod lupą cz.8 – senolityki