Tag: Premium

Z tego artykułu dowiesz się:

• o wpływie krzemu na skórę,
• o źródłach krzemu w diecie,
• jak zwiększyć podaż krzemu w organizmie.

Kiedy mówimy o składnikach diety wpływających na wygląd i kondycję skóry, najczęściej bierzemy pod uwagę witaminy C i E, cynk czy kwasy tłuszczowe omega-3. Rzadko kiedy pojawia się temat krzemu. Tymczasem jego rola dla piękna i zdrowia skóry oraz tkanki łącznej – zwłaszcza kolagenu i elastyny – jest nie do przecenienia.Krzem (Si) to drugi po tlenie najbardziej rozpowszechniony pierwiastek w skorupie ziemskiej, jakkolwiek jego zawartość w organizmach żywych jest stosunkowo niewielka. Jego obecność okazuje się jednak kluczowa dla zachodzenia wielu procesów biologicznych. W organizmie człowieka pierwiastek ten występuje głównie w postaci krzemionki (SiO2) oraz organicznych pochodnych krzemu, takich jak kwas ortokrzemowy (H4SiO4). Krzem należy do mikroelementów, czyli pierwiastków śladowych. Występują one w ludzkim organizmie w niewielkich ilościach, a zapotrzebowanie na nie jest bardzo małe. Mimo to są niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania człowieka. Krzem jest kluczowym pierwiastkiem dla wszystkich tkanek miękkich – ścięgien, naczyń krwionośnych, układu trawiennego, okostnej, chrząstek czy mazi stawowych. Coraz więcej danych sugeruje, że odgrywa też istotną rolę w metabolizmie kolagenu, mineralizacji kości oraz funkcjonowaniu skóry.Krzem a zdrowie skóryKrzem wpływa na kondycję skóry poprzez działanie na tkankę łączną. Jest niezbędny w syntezie kolagenu, który odpowiada za elastyczność i jędrność skóry.Krzem jest niezbędny w syntezie kolagenu, który odpowiada za elastyczność i jędrność skóry.Jego główna rola to udział w reakcji chemicznej, która spaja oddzielne włókna kolagenu i elastyny, co zapewnia tkance łącznej wytrzymałość i sprężystość.Badania wykazują, że suplementacja krzemu (w formie kwasu ortokrzemowego stabilizowanego choliną) może poprawiać elastyczność skóry, redukować drobne zmarszczki i zwiększać jej nawilżenie. W badaniu przeprowadzonym przez Barel i wsp. (2005) dowiedziono, że kobiety przyjmujące preparat przez 20 tygodni odnotowały znaczącą poprawę jędrności skóry i postęp w redukcji zmarszczek w porównaniu z grupą zażywającą placebo.Krzem wpływa pozytywnie także na stan włosów i paznokci, które – podobnie jak skóra – zawierają keratynę oraz struktury kolagenowe.Źródła krzemu w diecieKrzem znajduje się głównie w produktach pochodzenia roślinnego, zwłaszcza tych o wysokiej zawartości błonnika.Najlepsze źródła krzemu w diecie Produkty pełnoziarnisteowies, jęczmień, brązowy ryż, pszenica durumWarzywaszczególnie korzeniowe (marchew, pietruszka, buraki), szpinak, ogórki (zwłaszcza ze skórką)Owocebanany, jabłka (zwłaszcza ze skórką), pomarańczeZioła i rośliny leczniczeskrzyp polny, pokrzywaWoda pitnazawartość krzemu w wodzie zależy od jej pochodzenia; źródlane i mineralne mogą zawierać od kilku do kilkudziesięciu mg/l Warto zaznaczyć, że biodostępność krzemu zależy nie tylko od jego obecności w żywności, ale także od jego formy chemicznej. Najlepiej przyswajalne formy krzemu to związki rozpuszczalne, takie jak kwas ortokrzemowy – obecny m.in. w wodach mineralnych i niektórych suplementach.Dla odmiany, krzemionka jest praktycznie nierozpuszczalna i trudno wchłanialna.Na wchłanianie krzemu w przewodzie pokarmowym może mieć także wpływ obecność nierozpuszczalnego błonnika. Choć produkty bogate w błonnik są dobrym źródłem krzemu, nadmierna ilość włókna pokarmowego (zwłaszcza ligniny i celulozy) może wiązać krzem i utrudniać jego wchłanianie.Ponadto obróbka termiczna i przemysłowa żywności (np. takie procesy jak rafinacja zbóż) znacząco obniżają zawartość krzemu. Biała, oczyszczona mąka zawiera znacznie mniej tego pierwiastka niż pełnoziarnista.Hamująco na wchłanianie krzemu może wpływać również nadmierne spożycie jego antagonistów –magnezu, potasu, chromu, witamin B2, B5 i B6, tłuszczów nasyconych i kwasów tłuszczowych typu trans. Z kolei spożycie kwasów tłuszczowych omega-6 wpływa korzystnie na wchłanialność i zwiększenie ilości krzemu w organizmie. Do produktów bogatych w kwasy omega-6 należą m.in. oleje: słonecznikowy, rzepakowy, z ogórecznika i wiesiołka. Znajdziemy je również w nasionach słonecznika, dyni, sezamu, a także w orzechach włoskich i laskowych, migdałach, pistacjach i orzeszkach ziemnych.Niedobór krzemu może być bardzo niebezpieczny i nieść za sobą wiele negatywnych skutków. W kontekście zdrowia skóry może powodować lub nasilać stany zapalne oraz prowadzić do łamliwości paznokci, wypadania włosów oraz spadku elastyczności skóry.Niedobór krzemu może wiązać się także z występowaniem problemów naczyniowych i zaburzeń mikrobioty jelitowej, które również mogą się przyczynić do pogorszenia stanu skóry.Najważniejszymi przyczynami niedoboru krzemu są: niedostateczne spożycie błonnika i wody mineralnej, nadmiar aluminium (np. na skutek przygotowywania jedzenia w aluminiowych naczyniach), okres intensywnego wzrostu u dzieci, a także przeciążenia fizyczne.Źródło: istockphoto-HyrmaRola krzemu w utrzymaniu elastycznej skóry oraz w procesach regeneracyjnych organizmu zasługuje na szczególną uwagę, zwłaszcza w kontekście diety. W celu poprawy zdrowia skóry warto rozważyć zwiększenie podaży krzemu z naturalnych źródeł lub – w razie potrzeby – z suplementów.W praktyce warto zwrócić uwagę na:

• zwiększenie spożycia warzyw i owoców w formie nieobranej,
• stosowanie produktów pełnoziarnistych,
• okresowe przyjmowanie ziół, takich jak skrzyp czy pokrzywa (np. w postaci naparów),
• ocenę składu mineralnego wody pitnej.

Wszystko to może w realnym stopniu przyczynić się do poprawy stanu zdrowia skóry oraz pomóc utrzymać jej młody i atrakcyjny wygląd. Biorąc pod uwagę znaczenie krzemu, zadbanie o utrzymanie jego właściwego poziomu w organizmie może okazać się kluczowe.GDZIE ZNAJDZIESZ POPRZEDNIE CZĘŚCI SERII?Cz.   1. Insulina a kondycja skóry – czy mają ze sobą coś wspólnego?Cz.   2. Mleko a trądzik – czy warto wykluczyć nabiał z diety, aby cieszyć się piękniejszą skórą?Cz.   3.  Antyoksydanty – źródło młodej skóryCz.   4. Graj w kolory – czyli o witaminach i składnikach mineralnychCz.   5. Mikrobiota jelit a kondycja skóryCz.   6. Nie każdy tłuszcz taki zły, jak go malująCz.   7. Woda – podstawa pięknej i zdrowej skóryCz.   8. Chrupnij marchewkę dla zdrowej skóry – czyli o beta-karotenieCz.   9. Olej z wiesiołka – płynne złoto dla zdrowej skóry!Cz. 10. Łosoś i inne tłuste ryby – pokarm dla pięknej ceryCz. 11. Cynk. Kluczowy składnik diety dla skóry trądzikowej Cz. 12. Dieta bogata w polifenole

Z tego artykułu dowiesz się:• jakie czynniki – od słońca, przez leki i zioła, po zaburzenia hormonalne – sprzyjają powstawaniu przebarwień,• dlaczego niektóre zabiegi kosmetyczne mogą nasilać zmiany pigmentacyjne,• jak chronić skórę przed przebarwieniami i minimalizować ryzyko ich pogłębiania.Przebarwienia to główny problem, z jakim zgłaszają się klientki do gabinetów kosmetycznych. Sytuacja nasila się szczególnie po okresie letnim.Główną przyczyną powstawania przebarwień jest nadmierna ekspozycja na światło słoneczne i brak lub nieodpowiednie stosowanie preparatów z filtrami UV. Sytuacja jest tym trudniejsza, że proces melanogenezy, czyli powstawania barwnika, jest aktywowany i przyspieszany przez liczne czynniki, występujące w połączeniu z ekspozycją na promienie UV. Są to przede wszystkim leki, w tym środki hormonalne i niektóre antybiotyki, a także stosowane doustnie i zewnętrznie środki pochodzenia naturalnego, tj. wyciągi roślinne, zioła, substancje zapachowe:Źródło: istockphoto-scisettialfio

• Leki: antybiotyki (przede wszystkim tetracykliny), leki hormonalne, tabletki antykoncepcyjne, leki nasercowe, niektóre przeciwcukrzycowe, środki moczopędne, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), niektóre środki przeciwgrzybicze, uspokajające i przeciwdepresyjne, a także przeciwwymiotne (np. fenotiazyny), pochodne kwasu benzoesowego, pochodne retinoidów – zarówno te zawarte w lekach doustnych, jak i w maściach – środki przeciwbakteryjne w mydłach, dezodorantach;
• Ziele dziurawca;
• Psoraleny ‒ substancje występujące w niektórych roślinach;
• Niektóre słodziki;
• Barwniki chemiczne ‒ chinony, eozyna, błękit metylenowy, róż bengalski;
• Niektóre substancje zapachowe (piżmo, olejki: bergamotowy, cedrowy, lawendowy, sandałowy i waniliowy);
• Fluorescencyjne rozjaśniacze do celulozy, nylonu i włókien wełnianych.

Przebarwienia często towarzyszą zaburzeniom hormonalnym. Szczególnie narażone są kobiety stosujące antykoncepcję hormonalną lub hormonalną terapię zastępczą. Inne częste zaburzenia endokrynologiczne, które mogą powodować przebarwienia, to:

• zespół Cushinga ‒ nadmiar kortyzolu (hormonu kory nadnerczy) może prowadzić do przebarwień skóry, zwłaszcza w miejscach narażonych na tarcie i w fałdach skórnych;
• nadczynność tarczycy ‒ może powodować zmiany pigmentacji skóry, choć rzadziej;
• niedoczynność tarczycy ‒ skutkuje suchą, bladą skórą z rozległymi przebarwieniami;
• ciąża i zaburzenia hormonalne związane z estrogenem i progesteronem ‒ przebarwienia takie jak melasma (ostuda), zwane również maską ciążową, są bardzo częste z powodu zwiększonego poziomu estrogenów i progesteronu, które stymulują produkcję melaniny;
• zaburzenia funkcji przysadki mózgowej ‒ nadmiar hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) może stymulować melanocyty, co skutkuje przebarwieniami;
• zespół policystycznych jajników (PCOS) ‒ zaburzenia równowagi hormonalnej, w tym podwyższony poziom androgenów, mogą prowadzić do przebarwień, na przykład do acanthosis nigricans (ciemne, zgrubiałe plamy skóry w miejscach zgięć).

Zagrożenie w salonieNiestety, również zabiegi wykonywane w gabinetach kosmetycznych mogą wywołać zmiany barwnikowe. Są to przede wszystkim zabiegi eksfoliacji, zabiegi oparte na dekarbonizacji tkanek, jak również procedury oparte na mikronakłuwaniu.Zdecydowanie najbardziej ostrożnie należy postępować ze skórami, które już mają zmiany pigmentacyjne. Wyjątkowo ostrożnie należy wtedy przeprowadzać zabiegi z retinolem i witaminą C. Są to składniki w praktyce najczęściej wykorzystywane w terapii wybielającej, jednak ich mechanizm działania może u osób bardzo podatnych pogorszyć problem. Obie substancje wywołują początkowo reakcję zapalną, immunologiczną skóry, w następstwie tego przebudowują naskórek, w tym również regulują aktywność melanocytów. Decydując się na zabiegi z wykorzystaniem zwłaszcza retinolu, upewnijmy się, że klientki chronią się właściwie przed światłem słonecznym, nie stosują ziołowych suplementów diety, nie planują w czasie naszych zabiegów włączenia lub modyfikacji leczenia hormonalnego. We właściwej ochronie przeciwsłonecznej musimy wziąć pod uwagę ograniczenie ekspozycji na światło słoneczne w godzinach południowych, stosowanie zewnętrznych preparatów chroniących przed UVB, UVA, a także światłem niebieskim i widmem światła widzialnego, zawierających filtry fizyczne bądź mieszaninę filtrów chemicznych i fizycznych, oraz noszenie odzieży osłaniającej ciało.Zabiegi inwazyjne, które mogą pobudzić melanogenezę, to według najnowszych badań zabiegi z wykorzystaniem materiałów autologicznych, zwłaszcza osocza bogatopłytkowego. W miejscach podania przyspiesza ono proces melanogenezy i mogą pojawić się nowe przebarwienia lub pogłębić te istniejące. 

Z tego artykułu dowiesz się:

• jakie są przyczyny kserozy,
• o znaczeniu diagnozy kserozy,
• czym jest korneoterapia.

Suchość skóry, znana również jako kseroza, to dolegliwość dotykająca około 30 proc. populacji. Termin ten obejmuje zarówno łagodne i przejściowe zaburzenia bariery hydrolipidowej, jak i objawy związane z rozwojem chorób o różnym podłożu.

Postać łagodna może być spowodowana niewłaściwą pielęgnacją, zabiegami kosmetycznymi, nadmierną ekspozycją na promienie UV czy niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Kseroza może być jednak także objawem chorób skóry (w tym tych o podłożu autoimmunologicznym) lub schorzeń ogólnoustrojowych.

Warto zwrócić uwagę, że uszkodzenie bariery naskórkowej zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i wirusowych.

Istotny element terapii suchej skóry w gabinecie kosmetologa to zatem prawidłowa diagnoza przyczyn jej występowania i w miarę możliwości ich ograniczenie lub usunięcie. Z tego powodu ważne jest podejście interdyscyplinarne i ścisła współpraca zarówno z klientem, jak i z lekarzem prowadzącym.

Rola prawidłowej diagnozy
Szczególnie cenne w przeprowadzeniu prawidłowej diagnozy jest podejście korneoterapeutyczne, kładące nacisk na wnikliwy wywiad i zrozumienie przyczyny zaburzenia, a nie jedynie usuwanie objawów.

Kseroza może być wynikiem zarówno czynników endogennych, jak i egzogennych. Do przyczyn wewnętrznych można zaliczyć między innymi choroby ogólnoustrojowe (np. choroby tarczycy, niewydolność nerek, cukrzycę), autoimmunologiczne skóry (np. łuszczycę, AZS), genetyczne (np. rybią łuskę) oraz zmiany w gospodarce hormonalnej (spowodowane przykładowo ciążą lub starzeniem się organizmu).

Wyjątkowo silnym egzogennym czynnikiem wysuszającym skórę jest długotrwała ekspozycja na promieniowanie UV, która sprzyja powstawaniu wolnych rodników i stresu oksydacyjnego. Promieniowanie słoneczne uszkadza zarówno płaszcz hydrolipidowy, jak i cement międzykomórkowy, drastycznie zwiększając przeznaskórkową utratę wody. W wielu przypadkach suchość skóry nasila się pod wpływem warunków atmosferycznych – wiatru oraz skrajnej temperatury, zarówno upału, jak i mrozu.

Do przyczyn egzogennych należą także działania niepożądane związane z poddawaniem się zabiegom medycznym i przyjmowaniem leków (wpływ na suchość skóry mają m.in.: miejscowe i ogólnoustrojowe retinoidy, diuretyki, chemio- i radioterapia). Niedobory pokarmowe (deficyt witamin: A, D, C, E, żelaza oraz kwasów tłuszczowych omega-3 i -6) również mogą nasilać suchość skóry. Podłoże problemu może być jednak także zupełnie prozaiczne – zbyt mała podaż wody.

Kseroza może być jednak także objawem chorób skóry (w tym tych o podłożu autoimmunologicznym) lub schorzeń ogólnoustrojowych.

Czym jest korneoterapia?
Ta dynamicznie rozwijająca się dziedzina zajmuje się prawidłową pielęgnacją, regeneracją oraz leczeniem skóry w obrębie jej najbardziej zewnętrznej warstwy rogowej – naskórka (stratum corneum, SC). Koncentruje się na ogólnym stanie zdrowia organizmu oraz czynnikach, które na niego wpływają. Ponadto bierze zawsze pod uwagę interakcje pomiędzy różnymi elementami: barierą skórną, układem odpornościowym skóry i jej mikrobiomem. Cechą charakterystyczną korneoterapii jest zindywidualizowane i analityczne podejście do pacjenta.

Codzienna pielęgnacja
W codziennej pielęgnacji skóry najważniejsze jest zachowanie ciągłości bariery naskórkowej i wspomaganie jej funkcji. Szczelność i zachowanie integralności naskórka pomagają utrzymać jego prawidłowe nawilżenie, zapobiegają także przenikaniu czynników drażniących i powstawaniu stanów zapalnych. Podłoża starszego typu, przykładowo te na bazie lanoliny i pochodnych wazeliny, miały przede wszystkim zdolność tworzenia okluzji na powierzchni warstwy rogowej naskórka.

Wraz z rozwojem przemysłu kosmetycznego rozpowszechniły się bardziej zaawansowane technologicznie podłoża. Ich najnowocześniejszym przykładem są ciekłokrystaliczne podłoża biozgodne. Oprócz struktur lamelarnych zawierają lipidy występujące fizjologicznie w cemencie międzykomórkowym, których zadaniem jest uszczelnienie przestrzeni międzykomórkowych (m.in.: ceramidy, cholesterol, trójglicerydy oraz NNKT).

Produkty takie odtwarzają cement międzykomórkowy, co umożliwia im wtopienie się pomiędzy komórki SC. Produkty korneoterapeutyczne zawierają dodatkowo składniki, których rola polega na utrzymaniu naturalnego pH skóry oraz odbudowie płaszcza hydrolipidowego i mikrobiomu. Efektem terapeutycznym jest zmniejszenie ryzyka podrażnień i wystąpienia nadwrażliwości.

Regeneracja suchej skóry
Preparaty korneoterapeutyczne doskonale sprawdzają się w regeneracji i przywróceniu stanu odpowiedniego nawilżenia suchej skóry. Dzięki właściwościom nawilżającym, uszczelniającym i łagodzącym mogą być z powodzeniem stosowane w przypadku skór suchych, pękających, zaczerwienionych, łuszczących się i piekących. Oprócz biozgodnych podłoży powinny zawierać wówczas składniki o działaniu łagodzącym, przeciwzapalnym i przeciwalergicznym, np. pantenol, alantoinę czy ektoinę.

Aby skutecznie przywrócić optymalny poziom nawodnienia, ważne jest regularne dostarczanie niewielkich dawek substancji aktywnych. Efekt tak prowadzonej terapii to nie tylko chwilowe złagodzenie objawów, ale też wyeliminowanie pierwotnych przyczyn problemów skórnych, a w rezultacie – długotrwała i stabilna poprawa. Korneoterapia jest także nieodłącznym elementem zapobiegania starzeniu się skóry. Zachodzące w tej tkance procesy biochemiczne, w tym synteza kolagenu, elastyny oraz kwasu hialuronowego, mogą przebiegać prawidłowo jedynie w skórze właściwie nawilżonej i zdrowej.

Procesy biochemiczne, w tym synteza kolagenu, elastyny oraz kwasu hialuronowego, mogą przebiegać prawidłowo jedynie we właściwie nawilżonej i zdrowej skórze.

Ponadto zabiegi stymulujące z użyciem retinolu, peelingów chemicznych, mezoterapii, mikronakłuć czy laserów powinny być wykonywane dopiero po przywróceniu integralności oraz prawidłowego nawilżenia naskórka. Gwarantuje to z jednej strony znacznie większą skuteczność zabiegów, z drugiej zaś – lepszą tolerancję na nie. Biozgodne preparaty powinny być też nieodłącznym elementem pielęgnacji skóry po tych zabiegach, ponieważ ograniczają niepożądany stan zapalny. Jednocześnie zaś przyspieszają regenerację uszkodzonej bariery naskórkowej i wspierają naturalne procesy zachodzące w tej tkance.

Korneoterapia a choroby skóry
Od wielu lat prowadzone są liczne badania nad korneoterapią i możliwością wykorzystania jej w leczeniu schorzeń przewlekłych, występujących z kserozą. Metoda ta jest skutecznym narzędziem w łagodzeniu objawów atopowego zapalenia skóry, łuszczycy, kontaktowego zapalenia skóry, rybiej łuski oraz keloidów. Odpowiednio dobrane substancje aktywne mogą wpłynąć na zmniejszenie stanu zapalnego i stymulować wspieranie procesów regeneracyjnych.

Szczególnie cenna jest możliwość wykorzystania biozgodnych podłoży do terapii umożliwiającej ograniczenie użycia leków sterydowych. Korneoterapeutyczne bazy są wykorzystywane w różnych schematach terapii naprzemiennej z lekami sterydowymi, co pozwala ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. To szczególnie istotne w przypadku dzieci. Obecnie prowadzone są badania kliniczne mające na celu lepsze zrozumienie patofizjologii chorób przebiegających z suchością skóry oraz optymalizację terapii tych schorzeń.

Podsumowanie
Celem korneoterapii jest przywrócenie homeostazy i zdrowia naskórka. Prawidłowo funkcjonująca bariera naskórkowa w dużej mierze decyduje o zdrowiu skóry. Dzięki dynamicznemu rozwojowi korneobiologii, skoncentrowanej na procesach fizjologicznych, biologicznych oraz biochemicznych, coraz lepiej rozumiemy procesy zachodzące w SC na poziomie komórkowym. Wiedza ta ma praktyczne zastosowanie zarówno w codziennej pielęgnacji suchej skóry, jak i terapii skóry uszkodzonej i chorej. Dzięki dynamicznemu rozwojowi kosmetologii i medycyny mamy dziś do dyspozycji coraz doskonalsze produkty pielęgnacyjne i metody terapii.

Bibliografia

• A.M. Kligman. Corneobiology and Corneotherapy – a final chapter, International Journal of Cosmetic Science, 2011, 33, 197–209.
• Sugarman, J.L. The epidermal barrier in atopic dermatitis. Semin. Cutan. Med. Surg. 27(2), 108–114 (2008).
• Kanzler, M.H., Chui, C. and Gorsulowsky, D.C. Once-daily vs twice-daily triamcinolone acetonide cream for psoriasis. Arch. Dermatol. 137(11), 1529–1532 (2001).

International Association for Applied Corneotherapy, https://corneotherapy.org/.

• Watsky, K.L., Freije, L., Leneveu, M.C., Wenck, H.A. and Leffell, D.J. Water-in-oil emollients as steroid-sparing adjunctive therapy in the treatment of psoriasis. Cutis 50(5), 383–386 (1992).
• Lucky, A.W., Leach, A.D., Laskarzewski, P. and Wenck, H. Use of an emollient as a steroid-sparing agent in the treatment of mild to moderate atopic dermatitis in children. Pediatr. Dermatol. 14(4), 321–324 (1997).