Obejrzyj nagranie z wykładu i dowiedz się:
Obejrzyj nagranie i dowiedz się:
Osocze i fibryna bogatopłytkowe, odgrywają kluczową rolę w nowoczesnej medycynie regeneracyjnej oraz estetycznej. Terapie z wykorzystaniem PRP i PRF stają się coraz bardziej popularne. Poznanie ich zastosowań i korzyści pozwala być na bieżąco z nowoczesnymi technologiami. Wykład to nie tylko szansa na zdobycie cennej wiedzy, ale także na poznanie praktycznych aspektów odnowy biologicznej skóry.
Obejrzyj nagranie z wykładu i dowiedz się:
Obejrzyj wideo i dowiedz się:
Z tego artykułu dowiesz się:
Żelazo, wraz z ferrytyną, witaminą B12 i kwasem foliowym, bierze udział w erytropoezie. Substancje te odpowiadają za tworzenie hemu, który wiąże tlen. Z czerwonymi krwinkami tlen dostarczany jest do każdej komórki ciała, zapewniając im energię do metabolizowania i podziałów. Wśród klientów gabinetów kosmetycznych coraz więcej jest osób z niedoborami tego pierwiastka i witamin o działaniu krwiotwórczym. Jaki ma to wpływ na skórę?Niedobór tlenu sprawia, że funkcje metaboliczne komórki zostają spowolnione. I tak, w naskórku wolniejsze funkcjonowanie keratynocytów oznacza wydłużony proces odnowy, zaleganie komórek warstwy rogowej na powierzchni skóry oraz niedostateczne nawilżenie związane ze zbyt małą ilością komponentów płaszcza hydrolipidowego, produkowanego przez keratynocyty. Powierzchnia skóry staje się sucha, ściągnięta, wzrasta też jej podatność na podrażnienia czy przebarwienia.Na poziomie skóry właściwej dochodzi do zmniejszenia ilości włókien kolagenowych i struktur budujących macierz, w tym kwasu hialuronowego. Żelazo bierze udział w przekształcaniu proliny do hydroksyproliny. Kiedy dochodzi do niedoboru tego pierwiastka w organizmie, pogarsza się napięcie skóry, zaś zmarszczki stają się wyraźnie zarysowane. Starzenie skóry znacznie przyspiesza. U osób z przewlekłą niedokrwistością często występują lub nasilają się przebarwienia.Żelazo jest także kofaktorem biorącym udział w procesie melanogenezy. Niedobory wpływają na nierównomierny rozkład barwnika i trudne do usunięcia przebarwienia. Dlatego tak istotne jest dociekanie przyczyn powstających przebarwień, a nie jedynie działanie stricte depigmentujące. Ma to znaczenie w kontekście zapobiegania nawrotowości przebarwień, a także – co najważniejsze – dla homeostazy organizmu.Podobnie w przypadku problemu z trudno gojącymi się zmianami czy stanami zapalnymi – ich podłoże leży w zaburzonej gospodarce żelazowej. Ze względu na niedotlenienie tkanek spowalniają procesy gojenia i naprawy skóry. Dlatego też wszelkie zabiegi, w toku których dochodzić może do wytworzenia się stanu zapalnego – tj.: średnie i głębokie peelingi chemiczne, aplikowanie retinoidów w wysokich stężeniach, mezoterapia mikroigłowa, lasery, aparatura hi-tech (jak np. HIFU) czy radiofrekwencja mikroigłowa – nie są wskazane dla osób z przewlekłą i nieleczoną anemią . Warto natomiast koncentrować się na pielęgnacji regeneracyjnej, działaniu antyoksydacyjnym i przeciwzapalnym.Odpowiedni poziom żelaza ma znaczenie nie tylko dla prawidłowego funkcjonowania organizmu jako całości, ale też dla wyglądu naszej skóry i jej przydatków. Zarówno nadmiar, jak i niedobory tego pierwiastka zaburzają prawidłowe funkcjonowanie całego ustroju.
Z tego artykułu dowiesz się:
W onkologii coraz częściej stosujemy nowoczesne terapie, które mogą wywoływać działania niepożądane, szczególnie w okolicy stóp i dłoni. Niestety, nie każdą toksyczność onkolog jest w stanie skutecznie zaopatrzyć samodzielnie. Tu właśnie wkracza podolog – wyjaśnia dr n. med. Jacek Calik. W rozmowie uczestniczy także Adrian Arkada, specjalista w zakresie ortonyksji, właściciel AArkada Instytutu Podologii.
Czyli można powiedzieć, że pomysł nawiązania współpracy onkologa z podologiem narodził się z realnych, wspomnianych powyżej przez Pana potrzeb?
dr n. med. Jacek Calik: Rzeczywiście, przeważyły tu realne potrzeby pacjentów. Nowoczesna onkologia to praca obejmująca nie tylko współpracę lekarzy różnych specjalności, ale także zespołów pielęgniarskich, rehabilitantów, psychologów i – co jest dla mnie oczywiste – podologów.
Idealny oddział onkologiczny powinien zatrudnić wykwalifikowanego podologa z doświadczeniem w opiece nad pacjentami onkologicznymi. Taka kompleksowa strategia opieki zapewnia bezpieczeństwo i wsparcie pacjentowi, który przechodzi przez trudny proces leczenia nowotworu złośliwego.
Ale taka współpraca onkologa z podologiem nie jest jeszcze chyba powszechna?
dr n. med. Jacek Calik: Niestety, brak powszechnej współpracy onkologów i podologów wynika głównie z luk prawnych oraz braku refundacji zabiegów podologicznych. Uważam jednak, że w ramach szkoleń onkologów należy zwracać uwagę na znaczenie podologii w profilaktyce schorzeń w obrębie stóp.
W odniesieniu do tych działań na linii onkolog‒podolog używają panowie określenia „podoonkologia”, nieznanego do tej pory w terminologii medycznej.
Adrian Arkada: Ta nazwa własna została wymyślona przez dr. Calika i moim zdaniem doskonale określa zakres działań specjalistów – czyli informuje pacjenta o zabiegach podologicznych w trakcie leczenia onkologicznego. Osoby o osłabionym organizmie, przyjmujące różne środki farmakologiczne, z pogarszającą się kondycją skóry, włosów i paznokci, cierpieć mogą na różne dodatkowe schorzenia w obrębie stóp. Pojawiają się przeróżne zmiany – dystrofia i grzybice płytki paznokciowej, wrastanie paznokci czy stany zapalne. Dlatego z inicjatywy dr. n. med. Jacka Calika, który kieruje Oddziałem Onkologii Klinicznej w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym USK we Wrocławiu, podjęliśmy się – my, czyli specjaliści AArkada Instytutu Podologii – takiego wyzwania.
Podoonkologia wymaga ścisłej współpracy między lekarzem a podologiem – polega nie tylko na profilaktyce i pielęgnacji, ale także na procedurach medycznych, takich jak: modyfikacja dawki leków, antybiotykoterapia, sterydoterapia czy nawet interwencje chirurgiczne.
Dr Calik wspomniał o konieczności szkolenia onkologów w zakresie terapii podologicznych u osób chorych na nowotwory. A jak przygotowani są podolodzy?
Adrian Arkada: Specjalistyczne szkolenia powinny obejmować poznanie mechanizmów, które prowadzą do uszkodzeń skóry i paznokci – tak, aby podolog mógł skutecznie zarządzać działaniami niepożądanymi u pacjenta. Podoonkologia wymaga ścisłej współpracy między lekarzem a podologiem – polega nie tylko na profilaktyce i pielęgnacji, ale także na procedurach medycznych, takich jak: modyfikacja dawki leków, antybiotykoterapia, sterydoterapia czy nawet interwencje chirurgiczne.
Jakie są najczęstsze toksyczności leków onkologicznych, które wymagają interwencji podologa?
dr n. med. Jacek Calik: Najczęstszą toksycznością obserwowaną w okolicach akralnych (stopy i dłonie) jest erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, znana również jako zespół dłoniowo-podeszwowy (ang. palmar-plantar erythrodysesthesia, PPE) lub zespół ręka–stopa (ang. hand-foot syndrome, HFS). Jego objawy to uszkodzenie skóry rąk i stóp, które są dla pacjentów niezwykle uciążliwe. Zespół ręka–stopa najczęściej występuje podczas terapii takimi lekami, jak: 5-fluorouracyl (5-FU), kapecytabina, doksorubicyna (również w formie pegylowanej liposomalnej), docetaksel, gemcytabina i winorelbina.
Kolejnym często spotykanym problemem jest zapalenie wałów paznokciowych, które występuje głównie przy stosowaniu przeciwciał monoklonalnych, ukierunkowanych na receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), takich jak cetuksymab czy panitumumab. Takie toksyczności wymagają kompleksowego leczenia, które podolog i onkolog muszą realizować wspólnie, aby zapewnić pacjentowi ulgę oraz możliwość kontynuacji terapii onkologicznej.
Z jakimi konkretnie patologiami macie do czynienia w przypadku pacjentów onkologicznych?
Adrian Arkada: Pacjenci onkologiczni, którzy są poddawani terapiom (jak np. anty-EGFR lub taksanami), często zmagają się z toksycznościami skórnymi obejmującymi też paznokcie.
Skóra staje się miękka, pergaminowa, nadwrażliwa. W wyniku uszkodzenia ochronnej bariery skóry wokół paznokcia zwiększa się podatność pacjenta na infekcje bakteryjne i grzybicze. Łatwo tworzą się na niej stany zapalne, np. w wałach paznokciowych, i to nie tylko paluchów, ale często wszystkich paznokci. Płytka natomiast staje się krucha, ostra, zaczyna pękać i być podatna na zakażenia bakteryjne, wywołujące stany zapalne. Tym wszystkim dolegliwościom towarzyszy oczywiście ból, który przez pacjenta onkologicznego jest silniej odczuwany niż przez osobę zdrową.
Zabiegi podologiczne i terapia pozabiegowa u osób cierpiących na nowotwory złośliwe są więc sporym wyzwaniem – ale jestem przekonany, że możliwym do przeprowadzenia ze znakomitymi wynikami.
Jakie konkretnie korzyści dają pacjentom onkologicznym działania podologiczne?
Adrian Arkada: Wnoszą ogromną wartość, przede wszystkim poprawiając komfort życia pacjenta. Dzięki właściwej opiece podologicznej możemy zmniejszyć ból i dyskomfort, zapobiegać infekcjom, zapewnić kontynuację terapii onkologicznej, poprawić jakość życia, a także wzmocnić psychikę pacjenta.
Adrian Arkada
Specjalista podolog, wynalazca, instruktor i biznesmen. Niekwestionowany autorytet w dziedzinie podologii, właściciel Instytutu Podologii i marki AArkada, praktyk z 17-letnim stażem. Specjaliści w ponad 50 krajach na świecie posługują się wynalezioną i opatentowaną przez niego Kostką Arkady oraz systemem klamer Brace M korygujących wrastające i wkręcające paznokcie.
Dr n. med. Jacek Calik
Specjalista Onkologii Klinicznej, kierownik Oddziału Onkologii Klinicznej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu. Założyciel Pracowni Diagnostyki Nowotworów Skóry przy Dolnośląskim Centrum Medycznym DOLMED. Kierownik Przychodni Wielospecjalistycznej Old Town Clinic. Pomysłodawca i założyciel Akademii Dermatoskopii. Kierownik naukowy wielu kursów z zakresu diagnostyki nowotworów skóry.
Z tego artykułu dowiesz się:
Przebarwienia posłoneczne to powszechny problem estetyczny. Wynikają z nadmiernej ekspozycji skóry na promieniowanie słoneczne. W kosmetologii istnieje wiele metod walki z tymi zmianami, a coraz większą popularność zyskują także preparaty oparte na składnikach pochodzenia roślinnego.
W niniejszym artykule przyjrzymy się procesowi powstawania przebarwień, skutecznym metodom ich redukcji oraz roli naturalnych składników roślinnych w terapii rozjaśniającej skórę.
Powstawanie przebarwień
Proces tworzenia przebarwień zaczyna się, gdy promieniowanie UV dociera do skóry, prowadząc do powstawania wolnych rodników i stanu zapalnego. Melanocyty (komórki wytwarzające melaninę), reagując na te bodźce, zwiększają produkcję melaniny w celu ochrony skóry przed dalszymi uszkodzeniami.
Barwnik gromadzi się w nadmiarze, tworząc ciemne plamy, głównie w obszarach szczególnie narażonych na działanie słońca, takich jak twarz, dekolt czy dłonie. Z wiekiem proces metabolizowania takich skupisk pogarsza się, a regeneracja – spowalnia, co sprawia, że przebarwienia utrzymują się dłużej i stają się bardziej widoczne.
Skuteczne sposoby
W kosmetologii istnieje wiele metod redukowania przebarwień. Do najpopularniejszych procedur zaliczyć możemy peelingi chemiczne, stosowane samodzielnie lub łączone z technikami mikronakłuwania, a także zabiegi laserowe. Polegają one głównie na złuszczaniu naskórka i stymulowaniu regeneracji; umożliwiają także głębszą penetrację skóry przez składniki aktywne. Z kolei preparaty – stosowane zarówno w warunkach profesjonalnych, jak i domowych – oparte są na składnikach rozjaśniających, które hamują proces melanogenezy.
Skuteczna redukcja przebarwień wymaga długotrwałego i wieloetapowego działania. Istotne jest zrozumienie mechanizmu powstawania przebarwień, aby móc działać na poziomie komórkowym, hamując produkcję melaniny, jednocześnie usuwając już nagromadzony barwnik.
Ważnym aspektem każdej terapii jest także ochrona przeciwsłoneczna, która zapobiega dalszym uszkodzeniom skóry.
Mechanizm działania inhibitorów tyrozynazy
Jednym z najskuteczniejszych sposobów hamowania produkcji melaniny jest stosowanie inhibitorów tyrozynazy. To enzym kluczowy dla procesu melanogenezy – odpowiada za przekształcanie tyrozyny w DOPA, z którego, na drodze wielu pośrednich reakcji chemicznych, powstaje melanina. Inhibitory tyrozynazy to substancje, które blokują aktywność wspomnianego enzymu, hamując tym samym produkcję barwnika na poziomie komórkowym. Dzięki temu mechanizmowi możliwe jest kontrolowanie nadprodukcji melaniny i rozjaśnienie przebarwień. Czy stworzenie tego typu substancji możliwe jest tylko w warunkach laboratoryjnych? Nie! Znajdziemy je również w przyrodzie!
Rozjaśniające składniki pochodzenia roślinnego
Naturalne substancje pochodzenia roślinnego, takie jak: arbutyna, ekstrakt z korzenia lukrecji, morwy czy kwas askorbinowy (witamina C), są uznawane za skuteczne inhibitory tyrozynazy. Rosnące zainteresowanie naturalnymi metodami pielęgnacji sprawia, że stają się one coraz bardziej popularnym wyborem w kosmetykach rozjaśniających skórę. Warto zaznaczyć, że wiele z tych roślinnych ekstraktów wykazuje również dużo dodatkowych właściwości (jak działanie przeciwzapalne czy antyoksydacyjne).
Ekstrakt z korzenia lukrecji
Lukrecja to roślina, która większości z nas kojarzy się z charakterystycznym smakiem bardzo popularnych w krajach skandynawskich czarnych słodyczy. Roślina ta ma jednak znacznie więcej właściwości niż tylko specyficzny aromat. W ekstrakcie z niej znajduje się glabrydyna, która działa jako inhibitor tyrozynazy, hamując produkcję melaniny. Lukrecja wykazuje również właściwości przeciwzapalne (dzięki zawartości kwasu glicyryzynowego) i antyoksydacyjne, co dodatkowo wspomaga regenerację skóry po ekspozycji na słońce.
Lukrecja wykazuje również właściwości przeciwzapalne (dzięki zawartości kwasu glicyryzynowego) i antyoksydacyjne, co dodatkowo wspomaga regenerację skóry po ekspozycji na słońce.
Ekstrakt z morwy
Zawiera wiele związków aktywnych, w tym flawonoidy (m.in. moracynę i kwercetynę), które hamują aktywność tyrozynazy. Ekstrakt z morwy ma także właściwości przeciwzapalne, co przyczynia się do redukcji przebarwień pozapalnych, pojawiających się przy trądziku czy innych uszkodzeniach skóry. Substancja ta działa również jako silny antyoksydant, chroniąc skórę przed stresem oksydacyjnym. Regularne stosowanie preparatów z ekstraktem z morwy nie tylko rozjaśnia przebarwienia, ale również poprawia ogólną kondycję skóry.
Arbutyna (mącznica lekarska)
To naturalny glikozyd fenolowy, silny inhibitor tyrozynazy. Pod względem chemicznym jest on pochodną hydrochinonu – bardzo skutecznej substancji rozjaśniającej, której stosowanie w kosmetykach, ze względu na intensywność działania i duże ryzyko występowania efektów ubocznych, jest na terenie Unii Europejskiej zakazane. Arbutyna to związek szeroko przebadany i bezpieczny dla skóry. W przeciwieństwie do hydrochinonu nie niesie ze sobą takiego ryzyka, jednocześnie zachowując skuteczność w redukowaniu przebarwień. Arbutyna pozyskiwana jest najczęściej z zielonych części i owoców mącznicy lekarskiej.
Kwas migdałowy
Alfahydroksykwas pochodzenia naturalnego, którego działanie jest delikatne dla skóry, ale jednocześnie skuteczne w rozjaśnianiu przebarwień. Opiera się ono na złuszczaniu zewnętrznych warstw naskórka, co przyspiesza odnowę komórkową i usuwa nadmiar nagromadzonej melaniny. Kwas migdałowy jest często stosowany w peelingach chemicznych, ale również w codziennych preparatach pielęgnacyjnych.
Ochrona przeciwsłoneczna
Kluczowym elementem każdej terapii rozjaśniającej jest ochrona przeciwsłoneczna. Promieniowanie UV jest główną przyczyną powstawania przebarwień, dlatego stosowanie filtrów przeciwsłonecznych o szerokim spektrum działania (UVA i UVB) jest niezbędne, aby zapobiec ich nawrotom. Bez odpowiedniej ochrony każda kuracja rozjaśniająca może okazać się nieskuteczna, a nowe przebarwienia będą się pojawiać mimo stosowania najlepszych preparatów.
Naturalne składniki pochodzenia roślinnego stanowią skuteczną alternatywę dla syntetycznych substancji rozjaśniających skórę. Dzięki ich wielokierunkowemu działaniu – od hamowania produkcji melaniny, przez złuszczanie, aż po działanie antyoksydacyjne – stanowią bezpieczną i efektywną opcję w redukcji przebarwień posłonecznych.
Z tego artykułu dowiesz się:
Atopowe zapalenie skóry to jedna z najczęstszych chorób tego typu, dotykająca zarówno dzieci, jak i dorosłych. Jest to przewlekła choroba o podłożu zapalnym, nawracająca, z okresami zaostrzeń i remisji. Często towarzyszą jej egzema, alergia, a także ogromny dyskomfort osoby dotkniętej tą dolegliwością.
Schorzenie to zdecydowanie częściej występuje w krajach wysoko rozwiniętych oraz w dużych aglomeracjach. Znaczący wpływ na jego rozwój mają przy tym czynniki środowiskowe.
Objawy i wygląd skóry
Objawy atopowego zapalenia skóry to uporczywy świąd, ogromna nadwrażliwość, uczucie pieczenia i ściągnięcia. Skóra łuszczy się, jest bardzo sucha, mogą pojawić się pęknięcia oraz ból. Zaostrzenie choroby objawia się także występowaniem krostek, grudek, pęcherzyków, a niekiedy również sączących się ran.
Skóra łuszczy się, jest bardzo sucha, mogą pojawić się pęknięcia oraz ból. Zaostrzenie choroby objawia się także występowaniem krostek, grudek, pęcherzyków, a niekiedy również sączących się ran.
Zmiany występują głównie w zgięciach łokci, na dłoniach, na wierzchniej stronie stóp, pod kolanami, a także na twarzy i szyi oraz na owłosionej części skóry głowy. Mogą dotyczyć również innych partii ciała. Ze względu na uporczywy świąd osoba chorująca na AZS drapie zmienione chorobowo miejsca, w wyniku czego powstają uszkodzenia skóry, tzw. przeczosy.
Skóra stanowi barierę ochronną przed czynnikami zewnętrznymi, alergenami i patogenami. Jej uszkodzenie, i tym samym zaburzenie jej funkcjonowania w tej roli, niesie ze sobą wiele skutków. Brak skutecznej bariery powoduje łatwiejsze przenikanie alergenów i wywołuje odpowiedź immunologiczną, pogłębiając problem. Bardzo często dochodzi do nadkażenia bakteryjnego, wirusowego czy grzybiczego.
Przyczyny i czynniki nasilające chorobę
Przyczyny atopowego zapalenia skóry nie są do końca wyjaśnione. Uznaje się, że wynika ono z nałożenia się kilku czynników, takich jak: podłoże genetyczne, środowisko osobnicze, wrodzone zaburzenie funkcjonowania bariery skórnej, czynniki zakaźne, a także odpowiedź układu odpornościowego.
Aspekt genetyczny uznawany jest za decydujący, o czym może świadczyć zwiększone ryzyko wystąpienia tego schorzenia u osób, których oboje rodzice cierpią na AZS. Mutacja genu białka filagryny, obserwowana u osób dotkniętych chorobą, powoduje zmniejszenie jego obecności w skórze. Defekt ten wpływa znacząco na integralność naskórka i skuteczność, z jaką ten ostatni spełnia funkcje barierowe. Wywołuje zwiększoną przeznaskórkową utratę wody, niedobory NMF, wzmaga suchość i pękanie naskórka, nasila stan zapalny, a także zwiększa penetrację alergenów przez skórę.
Kluczowe czynniki nasilające chorobę tworzą samonapędzający się mechanizm. Nieprawidłowa bariera naskórkowa powoduje zwiększoną penetrację. Alergeny, substancje drażniące oraz infekcyjne mogą łatwiej przenikać. Wywołuje to immunologiczną odpowiedź prozapalną, co w dalszej kolejności skutkuje jeszcze większym nasileniem problemu nieprawidłowej bariery naskórkowej.
Kolejnym elementem mającym wpływ na rozwój i zaostrzenie atopowego zapalenia skóry są czynniki środowiskowe. Będą należały do nich wspomniane już wyżej alergeny – a zwłaszcza wzrost ich stężenia oraz pojawienie się nowych – a także zanieczyszczenie środowiska. To jeden z powodów, dla których większy odsetek osób chorujących na AZS mieszka w dużych aglomeracjach. Także używki i niewłaściwa dieta będą zaostrzały przebieg tej choroby.
Ukojenie przyniosą preparaty o działaniu przeciwświądowym, przeciwzapalnym, gojącym i zmniejszającym rumień. Kosmetyki myjące nie powinny zawierać składników przesuszających czy drażniących skórę.
Alergie
U większości osób dotkniętych AZS obserwuje się alergie pokarmowe i wziewne. Niekiedy nie ma możliwości ustalenia wpływu poszczególnych alergenów na zaostrzenie się choroby. Do najczęstszych składników pokarmowych, na które reagują dzieci z AZS, zaliczamy: białka mleka krowiego, białka jaja kurzego, orzechy, soję czy pszenicę. Nie zawsze dieta eliminacyjna powoduje zmniejszenie objawów, obserwuje się jednak wpływ kontaktu z alergenami na przebieg choroby.
Wraz z wiekiem pojawiają się alergie wziewne i to one najczęściej zaostrzają chorobę u osób dorosłych. Narażenie chorego na wdychanie najczęstszych alergenów – takich jak sierść zwierząt, pyłki roślin czy roztocza – lub też na kontakt jego skóry z drażniącymi substancjami, może zaostrzać stan tejże skóry.
Atopowe zapalenie skóry bardzo często występuje wraz z alergicznym nieżytem nosa oraz astmą oskrzelową. AZS we wczesnym dzieciństwie niesie ogromne ryzyko rozwoju wymienionych wyżej chorób w późniejszym okresie życia. Fakt zaburzeń funkcji barierowych związanych z brakiem filagryny powoduje łatwiejsze wnikanie alergenów przez skórę, co w połączeniu z dużym ryzykiem alergii będzie w dwójnasób nasilać problem.
Stan psychiczny i stres
Aspekt psychologiczny stanowi niezwykle istotny czynnik wpływający na stan skóry. Stres – szczególnie silny, przewlekły – wywołuje zaostrzenie choroby, podobnie jak silne przeżycia emocjonalne. Zły wygląd skóry, przesuszenia czy egzemy bardzo obniżają samoocenę chorego, wpływają na jego relacje z innymi ludźmi, powodują wycofanie z kontaktów i życia społecznego. Wśród społeczeństwa brakuje wiedzy na temat tego schorzenia, co niekiedy rodzi obawę, że egzemą można się zarazić. Dyskomfort wywołany uczuciem ściągnięcia, pieczenia, świądem utrudnia skupienie czy zaangażowanie w różne aktywności. Wszystkie te elementy znacząco nasilają problem atopii.
Diagnoza i postępowanie
Atopowe zapalenie skóry diagnozuje lekarz na podstawie oceny występujących zmian skórnych, objawów – takich jak suchość i świąd – a także w oparciu o wywiad z pacjentem. Może zlecić dodatkowe badania krwi czy testy alergiczne. Leczenie ma na celu złagodzenie objawów, a także poprawę jakości życia. W zależności od stadium stosuje się leczenie miejscowe lub ogólnoustrojowe.
Ogromnie istotnym aspektem jest również odpowiednia pielęgnacja skóry, zarówno w fazie zaostrzenia, jak i w okresie remisji. Jej właściwy dobór będzie znacząco wpływał na czas wyciszenia. Pielęgnacja powinna obejmować działanie barierujące, odbudowujące płaszcz hydrolipidowy, regenerujące i emoliencyjne. Ukojenie przyniosą także preparaty o działaniu przeciwświądowym, przeciwzapalnym, gojącym i zmniejszającym rumień. Kosmetyki myjące nie powinny zawierać składników przesuszających czy drażniących skórę ‒ o zbyt wysokim pH.
Niezalecane są także preparaty z kompozycjami zapachowymi czy barwnikami, ponieważ mogą dodatkowo uwrażliwić i podrażnić skórę. Właściwa, regularna pielęgnacja pozwala na zwiększenie komfortu życia osoby cierpiącej na atopowe zapalenie skóry i egzemę.
Atopowe zapalenie skóry wymaga wielokierunkowego podejścia do leczenia. Niezbędna jest również duża samodyscyplina chorego, cierpliwość i rozwaga w codziennym życiu. Tylko taka postawa pozwoli na możliwie najdłuższe okresy remisji.
Obejrzyj nagranie i dowiedz się:
Z tego artykułu dowiesz się:
W pierwszej części artykułu omówiliśmy podstawy holistycznej pielęgnacji skóry dojrzałej, koncentrując się na zabiegach odżywczych i antyoksydacyjnych, które pomagają spowolnić procesy starzenia. Przeanalizowaliśmy również kluczowe składniki aktywne, takie jak kwas hialuronowy, peptydy czy ceramidy, które wspierają regenerację i odbudowę bariery skórnej. Ważnym elementem pielęgnacji skóry dojrzałej jest zachowanie równowagi między stymulacją a odżywianiem – tak, aby uniknąć negatywnych skutków tej pierwszej, takich jak stan zapalny i przyspieszone starzenie. W kolejnej części skupimy się na technikach stymulujących oraz ich wpływie na procesy regeneracyjne.
Zabiegi stymulujące stanowią istotną część pielęgnacji skóry dojrzałej, wykorzystują kontrolowaną indukcję mikrouszkodzeń oraz krótkotrwałego stanu zapalnego, który inicjuje procesy naprawcze i regeneracyjne.
Działanie to ma na celu przyspieszenie odnowy komórek naskórka, aktywację fibroblastów oraz stymulację produkcji białek strukturalnych, takich jak kolagen i elastyna, co w efekcie poprawia jędrność, elastyczność i gładkość skóry. Odpowiednio dobrane zabiegi stymulujące skutecznie redukują zmarszczki, przebarwienia i inne oznaki starzenia. Poniżej omówiono najpopularniejsze i najskuteczniejsze techniki stymulujące wraz z mechanizmami ich działania.
Mezoterapia mikroigłowa (Microneedling)Mezoterapia mikroigłowa (mikronakłuwanie) polega na wykorzystaniu urządzeń wyposażonych w cienkie igły, które tworzą mikrouszkodzenia na powierzchni skóry. Te drobne nakłucia inicjują kontrolowany stan zapalny, co z kolei aktywuje fibroblasty do zwiększonej produkcji kolagenu i elastyny (tzw. neokolageneza).
Zabiegi stymulujące stanowią istotną część pielęgnacji skóry dojrzałej, wykorzystują kontrolowaną indukcję mikrouszkodzeń oraz krótkotrwałego stanu zapalnego, który inicjuje procesy naprawcze i regeneracyjne.
Peelingi chemiczne
Peelingi chemiczne polegają na kontrolowanym złuszczaniu warstw naskórka przy użyciu różnych kwasów, które wpływają na stymulację odnowy komórkowej. W zależności od stężenia i rodzaju kwasu peelingi te mogą działać powierzchniowo, średniogłęboko lub głęboko:
Laseroterapia
Laseroterapia frakcyjna to zabieg wykorzystujący wiązkę światła lasera do tworzenia mikrouszkodzeń w skórze. W zależności od rodzaju lasera (ablacyjny lub nieablacyjny) terapia ta może działać zarówno na naskórek, jak i na głębsze warstwy skóry właściwej:
Radiofrekwencja (RF) i mikroigłowa radiofrekwencja (RF microneedling)
Radiofrekwencja polega na generowaniu ciepła w skórze za pomocą fal radiowych, co prowadzi do obkurczania włókien kolagenowych i stymulacji fibroblastów do produkcji nowego kolagenu. W połączeniu z mikroigłowaniem (RF microneedling) zabieg ten stymuluje zarówno powierzchowne, jak i głębokie warstwy skóry.
Istotnym aspektem wszystkich zabiegów stymulujących jest wywołanie kontrolowanego, krótkotrwałego stanu zapalnego. Inicjuje on kaskadę procesów regeneracyjnych w skórze, włączając w to produkcję nowych włókien kolagenowych oraz przyspieszenie odnowy komórek naskórka. Ważny jest odpowiedni dobór rodzaju i intensywności zabiegu do kondycji skóry pacjenta. Pozwala to na uniknięcie nadmiernej stymulacji, która może prowadzić do przewlekłych stanów zapalnych i pogorszenia stanu ciała.
Znaczenie pielęgnacji domowej i suplementacji
Skuteczność terapii zależy nie tylko od zabiegów wykonywanych w gabinecie, ale również od konsekwentnej pielęgnacji domowej. W przypadku skóry dojrzałej ważne jest stosowanie preparatów nawilżających, takich jak kremy z PHA i ceramidami, a także preparatów bogatych w antyoksydanty.
Z kolei peptydy biomimetyczne, retinoidy oraz kwasy alfa-hydroksylowe (AHA) są niezbędne w procesach odnowy komórkowej i poprawy struktury skóry.
Zmiana stylu życia oraz świadome działanie w obszarze diety i suplementacji mogą znacząco wpłynąć na zdrowie i kondycję skóry dojrzałej. W terapii skóry dojrzałej warto pamiętać o takich środkach jak:
Podsumowanie
Holistyczna pielęgnacja skóry dojrzałej wymaga wypracowania równowagi pomiędzy zabiegami odżywiającymi a stymulującymi. Odpowiednio dobrane terapie, uwzględniające indywidualne potrzeby skóry, mogą przyczynić się do poprawy jej struktury, elastyczności oraz nawodnienia, jednocześnie wspierając naturalne procesy regeneracyjne. Połączenie zabiegów gabinetowych oraz pielęgnacji domowej, z zachowaniem równowagi między regeneracją a stymulacją, jest istotne dla spowolnienia procesów starzenia i zachowania zdrowego wyglądu skóry w każdym wieku.
Dowiedz się więcej w części pierwszej: https://beauty-forum.com.pl/wiedza/holistyczna-pielegnacja-skory-dojrzalej/
Bibliografia
Treści wybrane specjalnie z myślą o Tobie
