Tag: Premium

Z tego artykułu dowiesz się:

• jak zanieczyszczenia środowiska wpływają na stan skóry,
• jaki jest związek między szkodliwymi substancjami a odwodnieniem skóry,
• co wpływa na nasilenie dermatoz skóry.

Rosnąca z roku na rok ekspozycja na skażenia środowiskowe wywołuje negatywne skutki dla skóry, która jest narażona na promieniowanie ultrafioletowe (UVR) i zanieczyszczenia powietrza, takie jak: wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA), lotne związki organiczne (LZO), cząstki stałe (PM), tlenki, ozon (O3) i dym papierosowy. Choć skóra działa jak bariera fizjologiczna przed wywołującymi procesy utleniania chemicznymi i fizycznymi zanieczyszczeniami, długotrwałe lub powtarzające się narażenie na ich wysoki poziom może mieć poważne konsekwencje. Do najczęstszych możemy zaliczyć: odwodnienie i uwrażliwienie, przyspieszone starzenie się skóry, przebarwienia, jak również nasilenie dermatoz skórnych – jak, przykładowo, atopowe zapalenie skóry (AZS), łuszczyca czy trądzik.Odwodnienie i uwrażliwieniePierwszym celem zanieczyszczeń, takich jak tlenki azotu i ozon, staje się warstwa rogowa naskórka, która zawiera wysoki poziom nienasyconych kwasów tłuszczowych i lipidów, z wytworzeniem RFT. Badania podają, że O3 może powodować uszkodzenia naskórka, obniżać poziom przeciwutleniaczy – do których zaliczyć można tokoferol czy kwas askorbinowy – oraz zwiększać poziom dialdehydu migdałowego (MDA), jako produktu peroksydacji lipidów.Oznacza to powstawanie toksycznych metabolitów o działaniu mutagennym lub indukującym śmierć komórki. Ubytek lub redukcja lipidów osłabia z kolei funkcje barierowe, co w rezultacie zwiększa TEWL, jak również umożliwia zanieczyszczeniom i innym czynnikom drażniącym, np. patogenom, penetrowanie w głąb skóry. Prowadzi to do aktywizacji mediatorów prozapalnych, wywołując objawy stanu zapalnego, w tym miejscowe rozszerzenie naczyń krwionośnych i włosowatych.Dlatego też osoby zamieszkujące obszary wysoce zanieczyszczone zmagają się często z odwodnieniem, a także objawami uwrażliwienia: zaczerwienieniem, świądem czy rozgrzaniem skóry.Przyspieszone starzenie się skóryTempo starzenia się skóry determinowane jest nie tylko przez geny. Badania wykazują, że ponad 50 proc. widocznych oznak starzenia się spowodowanych jest czynnikami środowiskowymi i stylem życia, czyli indywidualnym ekspozomem. Zarówno UVR, jak i substancje wchodzące w skład zanieczyszczeń powietrza, takie jak WWA oraz cząstki stałe zanieczyszczeń PM, przyczyniają się do powstawania reaktywnych form tlenu (RFT).Organizm do pewnego momentu radzi sobie z nimi za pomocą przeciwutleniaczy, naturalnie występujących w ciele. Jednak w miarę postępowania procesów starzenia i kumulowania RFT te naturalne rezerwy maleją, co powoduje stres oksydacyjny i znaczne uszkodzenia struktur komórkowych. Kolagen jest białkiem podatnym na ten proces, co powoduje jego uszkodzenie, aktywację metaloproteinaz macierzy zewnątrzkomórkowej, a w konsekwencji – fragmentację oraz powstawanie wiązań krzyżowych, co znacznie zaburza regularność struktury przestrzennej skóry właściwej.Pierwszym celem zanieczyszczeń, takich jak tlenki azotu i ozon, staje się warstwa rogowa naskórka, która zawiera wysoki poziom nienasyconych kwasów tłuszczowych i lipidów.Przewlekły atak zewnętrzny ze strony czynników ekspozomu może również wywołać chroniczny stan zapalny o niskim stopniu nasilenia, który z czasem może się jednak nasilać, sukcesywnie niszcząc skórę i jej układ odpornościowy. Zjawisko to, określane mianem „inflammaging”, jest siłą napędową starzenia się skóry.Przeprowadzone badania wykazują znaczącą korelację między zanieczyszczeniem PM a zewnętrznymi objawami starzenia, takimi jak bruzdy nosowo-wargowe, zmarszczki oraz plamy pigmentacyjne. W innym badaniu udowodniono, że ekspozycja na ozon skutkuje zwiększoną aktywnością metaloproteinaz macierzy (MMP), odpowiedzialnych za degradację białek strukturalnych, co ma związek z zewnątrzpochodnym starzeniem się skóry.PrzebarwieniaProces zapalny wywoływany przez zanieczyszczenia pobudza keratynocyty do uwalniania miejscowych hormonów: prostaglandyn i leukotrienów, które stymulują dendrytogenezę melanocytów. W konsekwencji wyższe poziomy melaniny zostają przeniesione i zdeponowane w obszarach objętych stanem zapalnym. Co więcej, mediatory prozapalne są regulowane i skorelowane z produkcją α-MSH, która wykazuje działanie przeciwzapalne i jest produkowana lokalnie przez tkanki. Równocześnie jednak jest białkiem sygnałowym, odpowiedzialnym za stymulowanie produkcji eumelaniny. Skutkuje to występowaniem przebarwień pozapalnych.Badania przeprowadzone w Niemczech przez zespół dermatologów oceniły związek pomiędzy przebarwieniami skóry a zanieczyszczeniem powietrza. Wzrost ilości sadzy oraz cząstek stałych zanieczyszczeń, wytwarzanych przez ruch uliczny powiązano z 20-procentowym wzrostem liczby plam soczewicowatych na czole i policzkach. Zwiększone ilości cząsteczek pochodzących ze spalin zwiększały o 16 proc. występowanie tego rodzaju przebarwień na czole oraz o 17 proc. na policzkach.Nasilenie dermatoz skórnychCzęstość występowania atopowego zapalenia skóry w ciągu ostatnich kilku dekad stale w Europie wzrastała, a niektóre badania wskazują na wyższą częstość występowania tej dermatozy u dzieci zamieszkujących obszary o wysokim zanieczyszczeniu powietrza. Większość z nich działa jako niespecyficzne czynniki drażniące, a także jako immunomodulatory, prowadząc do podwyższonego poziomu całkowitego IgE w surowicy.W toku prowadzonych w Niemczech badań wykazano związek między częstością występowania AZS w regionach o dużym zanieczyszczeniu związkami siarki oraz azotu. Wyniki na hodowanych keratynocytach potwierdziły ponadto, że ekspozycja na LZO zwiększa poziom cytokin, co może sprzyjać rozwojowi reakcji zapalnych i/lub alergicznych, w tym właśnie atopowego zapalenia skóry. W innym badaniu narażenie na troposferyczne O3 było obserwowane pod kątem związku z pokrzywką, egzemą i kontaktowym zapaleniem skóry.Dym papierosowy powiązano w badaniach z łuszczycą. Metaanaliza badań częstości występowania, obejmująca łącznie ponad 140 tysięcy pacjentów z łuszczycą, wykazała związek między tą dermatozą a aktualnym lub wcześniejszym paleniem tytoniu. WWA z kolei mogą prowadzić do występowania zmian trądzikowych. Trądzik chlorowy jest ogólnoustrojową, toksyczną chorobą, spowodowaną narażeniem na chlorowcowane węglowodory aromatyczne, i charakteryzuje się występowaniem zmian zapalnych oraz niezapalnych umiejscowionych na bocznej powierzchni szyi, za uszami oraz w okolicach oczu.Ponieważ ilość oddziałujących na skórę zanieczyszczeń powietrza każdego dnia radykalnie rośnie, pogłębiony wywiad z klientem, obejmujący czynniki związane z ekspozomem, pozwoli określić jego indywidualne ryzyko narażenia. Uświadomienie go o czynnikach ryzyka, nakłonienie do zmiany szkodliwych nawyków codziennego życia oraz zastosowanie spersonalizowanego programu terapeutycznego oraz schematu pielęgnacji domowej to klucz do holistycznej opieki i pełnej satysfakcji klienta.

Z tego artykułu dowiesz się:

• co oznacza pojęcie: ekspozom,
• jakie czynniki wpływają na ekspozom,
• czym jest indywidualny ekspozom.

Ekspozom to całkiem nowe pojęcie stosowane w badaniach nad skórą, któremu obecnie poświęca się wiele uwagi na konferencjach naukowych i które stało się inspiracją do innowacji w przemyśle kosmetycznym. Chociaż koncepcja ekspozomu istnieje w medycynie od ponad 15 lat, to jego obecność w świecie urody jest nowa, jakkolwiek w szybkim tempie zyskuje na marketingowej popularności.
Po raz pierwszy termin ten został wprowadzony w 2005 roku przez dr. Christophera Wilda, naukowca pracującego nad epidemiologią nowotworów i zarazem dyrektora międzynarodowej agencji ds. badań dotyczących nowotworów. Finalnie ekspozom został zdefiniowany jako miara wszystkich czynników niegenetycznych, na które jest narażona każda osoba, każdego dnia w ciągu całego życia, czyli od momentu poczęcia do śmierci, oraz jak te narażenia (ekspozycje) wpływają na organizm, w tym zdrowie, wygląd i starzenie się skóry.
 
Czynniki wpływające na ekspozom
W ramach swoich badań Wild zaprasza naukowców do opracowania adekwatnego systemu informacyjnego, podobnego do konceptu profilu genomu, oraz pomiaru wpływu różnych czynników środowiska i ich skumulowanego efektu działania w celu uzyskania korzyści zdrowotnych dla jednostki.
Na pojęcie ekspozomu składają się zarówno czynniki wewnętrzne, jak i zewnętrzne:

• środowiskowe (smog, zanieczyszczenia chemiczne, klimat, różne rodzaje światła: ultrafioletowe (UV), niebieskie, widzialne…),
• hormonalne,
• behawioralne, czyli związane ze stylem życia (uboga dieta, brak aktywności fizycznej, stres, emocje, brak snu…).

Reasumując, nasze codzienne wybory składają się na tak zwane czynniki ekspozomu, które przyczyniają się do nasilenia tempa starzenia się skóry, a ta świadomość jest niezwykle przydatna, aby zapobiegać ich skutkom.
Indywidualny ekspozom
Naukowcy starają się opracować dla każdego z nas indywidualny profil ekspozomu, podobnie jak w przypadku profilu genomu, aby móc skutecznie przeciwstawiać się wszystkim czynnikom ryzyka, które powodują choroby, osłabienie kondycji czy szybsze starzenie się organizmu. Do niedawna uważano, że niewiele możemy zrobić, aby zapobiec procesowi starzenia, ale teraz już istnieje wiele naukowych dowodów potwierdzających istnienie sposobów, dzięki którym możemy odwrócić nasze zegary biologiczne. Możemy „hakować” zegar starzenia i mieć wiek biologiczny niższy niż chronologiczny!
Ten fakt znany jest jako epigenetyka. Możemy dosłownie aktywować i wyłączać nasze geny poprzez sposób, w jaki żyjemy każdego dnia. Według naukowców bowiem aż 75‒80 proc. z tego, co robimy, ma wpływ na starzenie się, a tylko w 20‒25 proc. tempo starzenia jest uwarunkowane genami. To dobra wiadomość, bo choć nie mamy wpływu na naszą genetykę, to możemy świadomie modyfikować nasz styl życia, zmieniać środowisko i oddziaływać na nasze zdrowie, wygląd i samopoczucie.
Ekspozom dopełnia nasz genom, a więc kompletną informację genetyczną, która definiuje nasze wrodzone predyspozycje do, przykładowo, określonych chorób czy tempa i sposobu starzenia się skóry. Dlatego badania ekspozomu obejmują także zrozumienie, w jaki sposób ogół ekspozycji wchodzi w interakcje z naszymi własnymi, unikalnymi cechami genetycznymi, fizjologicznymi, oraz w jaki sposób organizm reaguje na te czynniki.