Tag: Premium

Z tego artykułu dowiesz się:

• o klasycznej klasyfikacji kwasów,
• o działaniu polihydroksykwasów,
• o pozostałych kwasach stosowanych w zabiegach profesjonalnych.

Kwasy organiczne odgrywają istotną rolę w nowoczesnych zabiegach kosmetologicznych, gdzie wykorzystywane są jako skuteczne substancje złuszczające. Dzięki kontrolowanej aplikacji na powierzchnię skóry peeling chemiczny pozwala precyzyjnie usuwać określone warstwy naskórka, pobudzając skórę do odnowy, poprawy jej struktury i wyglądu.Poza działaniem złuszczającym kwasy mają również inne zastosowania, na przykład takie jak regulacja pracy gruczołów łojowych, zmniejszanie stanów zapalnych czy hamowanie powstawania przebarwień.Aktywność stosowanych kwasów zależy przede wszystkim od ich stężenia i pH preparatu.Aktywność stosowanych kwasów zależy przede wszystkim od ich stężenia i pH preparatu.O biodostępności decyduje także rozmiar cząsteczki i wartość pKa, czyli ujemnego logarytmu dziesiętnego ze stałej dysocjacji kwasu. Im niższa wartość pKa, tym kwas jest mocniejszy. Równie ważne są baza, w której jest on rozpuszczony, dodatkowe składniki aktywne oraz czas kontaktu ze skórą.Mechanizm działania kwasu mlekowego polega na rozluźnianiu wiązań międzykomórkowych, co skutkuje gładszą i bardziej promienną skórą.Klasyczna klasyfikacja kwasów Ze względu na budowę chemiczną, wśród najczęściej stosowanych w kosmetyce substancji o działaniu złuszczającym, wyróżnia się:

• α-hydroksykwasy (AHA) – kwasy z grupą hydroksylową przy atomie α, leżącym w pobliżu grupy karboksylowej (np. kwasy: glikolowy, mlekowy, migdałowy, cytrynowy),
• β-hydroksykwasy – kwasy z grupą hydroksylową przy atomie β, leżącym w pobliżu grupy karboksylowej (np. kwas salicylowy),
• α-ketokwasy, które w strukturze zawierają zarówno grupę karboksylową, jak i ketonową (np. kwas pirogronowy),
• polihydroksykwasy – kwasy karboksylowe z dwoma lub więcej grupami hydroksylowymi (np. kwas laktobionowy, glukonolakton).

Alfa-hydroksykwasySpośród kwasów należących do grupy AHA najbardziej powszechnie stosowane w kosmetologii są kwasy: glikolowy, mlekowy, cytrynowy i migdałowy. Za wspólną cechę AHA uznaje się ich właściwości złuszczające martwe komórki naskórka. Dodatkowo kwasy te wpływają na proces keratynizacji, stymulują syntezę kolagenu i wzmacniają funkcje barierowe skóry, co hamuje transepidermalną utratę wody i utrzymuje optymalny poziom nawilżenia skóry.Kwas glikolowy, pozyskiwany z trzciny cukrowej, wyróżnia się ze względu na mały rozmiar cząsteczkowy. Umożliwia to skuteczną penetrację skóry, promowanie odnowy komórkowej i poprawę jej struktury. Złuszcza, stymuluje syntezę kolagenu i elastyny, a także hamuje aktywność tyrozynazy. Sprawdza się w terapii skóry dojrzałej, wymagającej liftingu, o nierównym kolorycie.Kwas mlekowy występuje w skórze jako składnik naturalnego czynnika nawilżającego. Jest znany z delikatnych właściwości złuszczających i tolerancji przez skórę wrażliwą. Jego mechanizm działania polega na rozluźnianiu wiązań międzykomórkowych, co skutkuje gładszą i bardziej promienną skórą. Jest także silnym humektantem, wspomaga regenerację i gojenie. Wykorzystywany jest w zabiegach nawilżających i odmładzających.Kwas cytrynowy, pochodzący z owoców cytrusowych, ma właściwości antyoksydacyjne, rozjaśniające i regulujące pH. Występuje w peelingach rozjaśniających, nadających glow i przeciwstarzeniowych.Kwas migdałowy, pozyskiwany z gorzkich migdałów, to aromatyczna substancja o złuszczającym i antybakteryjnym działaniu. Przenika powoli i równomiernie, dzięki czemu nie wywołuje intensywnych podrażnień. Jest wykorzystywany w terapiach skóry skłonnej do trądziku, szarej i z pierwszymi oznakami starzenia.Beta-hydroksykwasyPrzedstawicielem beta-hydroksykwasów stosowanych w kosmetologii jest kwas salicylowy. To związek aromatyczny, który wykazuje działanie przeciwzapalne, regulujące wydzielanie sebum, złuszczające i przeciwzaskórnikowe. Szczególnie sprawdza się w terapii trądziku i leczeniu skóry tłustej, ale w badaniach wykazano także jego właściwości redukujące drobne zmarszczki.KetokwasyKetokwasem – dobrze znanym w terapii skóry dojrzałej, z trądzikiem grudkowo-krostkowym oraz nierównościami skóry po trądziku – jest kwas pirogronowy. Dzięki obecności dwóch grup funkcyjnych wykazuje zarówno właściwości kwasów – higroskopijne i dermoplastyczne, jak i ketonów – keratolityczne i komedolityczne. Reguluje wydzielanie sebum, działa przeciwbakteryjnie i rozjaśniająco, stymuluje także produkcję kolagenu. Co ważne, szybko penetruje skórę, działa na poziomie naskórka i w głębszych warstwach.PolihydroksykwasyPolihydroksykwasy to grupa bardzo łagodnych dla skóry kwasów, której głównym przedstawicielem jest kwas laktobionowy. Jego struktura składa się z kwasu glukonowego połączonego z galaktozą. Taka budowa sprawia, że kwas ten łączy właściwości hydroksykwasów i cukrów, dzięki czemu działa zarówno złuszczająco, jak i intensywnie nawilżająco, kojąco i regenerująco. Kwas laktobionowy za sprawą swojej struktury wykazuje działanie powierzchniowe, co pozwala na kontrolowany i bezpieczny proces złuszczania oraz zwiększania penetracji innych substancji aktywnych. Ma działanie higroskopijne, tworzy żelową warstwę na skórze, która koi i zabezpiecza. Zwiększa syntezę endogennego kwasu hialuronowego i promuje odnowę komórkową. Ma zdolność do obniżania pH skóry bez podrażniania. Redukuje TEWL, zwiększa elastyczność skóry i silnie ją nawilża oraz zmniejsza widoczność zmarszczek. Chroni kolagen przed degradacją, działa antyoksydacyjnie i rozjaśniająco.Inne kwasy stosowane w kosmetologiiPoza klasycznymi kwasami warto wspomnieć o kwasie azelainowym, który nie należy do żadnej z wymienionych wyżej grup. Jest to kwas dikarboksylowy, który naturalnie występuje w zbożach. Ma właściwości regulujące wydzielanie sebum, antybakteryjne, wyciszające zmiany zapalne, rozjaśniające skórę oraz zmniejszające rumień. Jest znany z wielozadaniowości w terapiach skóry tłustej, z trądzikiem różowatym i pospolitym.Cenionym kwasem o silnym działaniu antyoksydacyjnym, fotoprotekcyjnym, rozjaśniającym i przeciwstarzeniowym jest natomiast kwas ferulowy. Należy do grupy kwasów fenolowych, a dokładniej do kwasów hydroksycynamonowych. Jest składnikiem lipofilnym i z łatwością przenika przez skórę. Działa przeciwzapalnie, redukuje zaczerwienienie, stymuluje syntezę kolagenu i elastyny oraz wzmacnia naturalną ochronę przed działaniem czynników zewnętrznych.Kwasy organiczne stanowią podstawę wielu zabiegów kosmetologicznych dzięki właściwościom złuszczającym, regenerującym i przeciwstarzeniowym. Wybór odpowiedniego zależy od rodzaju skóry, jej potrzeb i celów terapii. Umiejętne wykorzystanie właściwości tych kwasów pozwala poprawić strukturę skóry, wyrównać jej koloryt, zmniejszyć niedoskonałości i spowolnić procesy starzenia, jednocześnie dbając o barierę ochronną i poziom nawilżenia.GDZIE ZNAJDZIESZ POPRZEDNIE CZĘŚCI SERII?Dołączając do grona Subskrybentów portalu BEAUTY FORUM (od 14,90 zł/mies.), otrzymasz dostęp do wszystkich treści PREMIUM, m.in. do serii przygotowanej przez prof. Magdalenę Górską-Ponikowską, a także weźmiesz udział w webinarach PREMIUM (z certyfikatem).Cz. 1. Koenzym Q10Cz. 2. KurkuminaCz. 3. Witamina CCz. 4. RetinoidyCz. 5. KrocynaCz. 6. Probiotyki i lizaty bakteryjneCz. 7. Retinol i pochodneCz. 8. Senostatyki i senolitykiCz. 9. Ekstrakty z różyCz. 10. EktoinaCz. 11. AntyoksydantyCz 12. Kwas laktobionowy

Z tego artykułu dowiesz się o:

• procesie biosyntezy melanin,
• czynnikach wywołujących hiperpigmentację,
• profilaktyce przebarwień.

Hiperpigmentacja skóry to ważny i powszechny problem estetyczny wynikający z procesów zachodzących zarówno w samej skórze, jak i całym organizmie. W oczywisty sposób istotną rolę w wystąpieniu zmian pigmentacyjnych odgrywają melanocyty – wyspecjalizowane komórki skóry realizujące funkcję biosyntezy barwników skóry, czyli melanin.Melanocyty są komórkami pochodzenia neuroektodermalnego, a ich migracja i różnicowanie są regulowane poprzez oddziaływanie z innymi komórkami skóry, takimi jak fibroblasty, co może przekładać się na anatomiczne zróżnicowanie gęstości melanocytów. Przykładem jest różnica w pigmentacji wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dłoni. Pigmentacja dotyczy też włosów i oczu, a także protekcji głębiej położonych tkanek, jednak to barwniki występujące w skórze stanowią pierwszą linię obrony przed promieniowaniem i, co zrozumiałe, przyciągają największą uwagę. Melaniny odgrywają rolę ochronną przed niszczącym działaniem promieniowania ultrafioletowego, jednak są także zmiataczem wolnych rodników i pełnią funkcję antyoksydacyjną.Biosynteza melanin jest realizowana w melanocytach, czyli organellach melanosomów. Istotnym enzymem w szlaku syntezy jest tyrozynaza, katalizująca reakcje, w których jest przekształcana w L-DOPA, a następnie w DOPA-chinon. W cyklu kolejnych reakcji wytwarzane są melaniny, takie jak eumelaniny (DHI i DHICA-melanina) oraz feomelaniny.Proces biosyntezy melanin, a w rezultacie pigmentacji tkanek, jest warunkowany przez promieniowanie UV. Istotną rolę odgrywają cytokiny i czynniki wzrostu: hormon stymulujący melanocyty (a-MSH), czynnik martwicy nowotworu (TNF-a) i endotelina. Melanocyty wraz z keratynocytami tworzą strukturę nazywaną po angielsku: epidermal-melanin unit (EMU), gdzie melanocyty, transportując melanosomy do sąsiadujących keratynocytów, zapewniają ich pigmentację. Mając na uwadze te złożone zależności warunkujące syntezę i dystrybucje melanin, należy zdawać sobie sprawę, że każde zaburzenie równowagi pomiędzy różnymi typami komórek skóry może prowadzić do nieprawidłowej pigmentacji naskórka.Czynniki wywołująceCzynniki te mogą mieć różnorodną naturę. Przebarwienia wrodzone są uwarunkowane genetycznie, choć i one zależą od czynników zewnętrznych. W przypadku przebarwień nabytych o ich wystąpieniu decydują czynniki zewnętrzne. Do hiperpigmentacji genetycznych zaliczamy piegi, plamy soczewicowate oraz inne hiperpigmentacje, na przykład zlokalizowane w okolicy oczodołów. Przebarwienia na tle hormonalnym mogą powstawać w związku ze stosowaniem terapii antykoncepcyjnej i innych terapii hormonalnych, ciążą, a także zaburzeniami miesiączkowania oraz menopauzą. Do hiperpigmentacji hormonalnych zaliczamy ostudę oraz melanozę Riehla. Czynniki mechaniczne także mogą przyczyniać się do powstania przebarwień.Kolejną kategorią czynników wywołujących hiperpigmentacje jest stan zapalny. Hiperpigmentacje pozapalne występują jednak częściej u osób z ciemnym fototypem skóry. Ich charakter może być zarówno wewnątrzpochodny, jak i zewnątrzpochodny. Do czynników endogennych możemy zaliczyć: trądzik pospolity, łuszczycę, atopowe zapalenie skóry, toczeń rumieniowaty, łupież różowaty, liszaj płaski, twardzinę oraz wyprysk. Czynniki egzogenne związane są z reakcją uczuleniową, ale także ukąszeniami owadów, zabiegami kosmetologicznymi i dermatologicznymi oraz oparzeniami skóry.Kiedy mamy do czynienia z przebarwieniami skóry, pojawia się naturalne pytanie o środki zaradcze. Współczesna kosmetologia dysponuje wieloma środkami i terapiami pozwalającymi na niwelowanie zmian pigmentacyjnych. Niestety, nie można zapominać o tym, że złożony mechanizm pigmentacji, w połączeniu z tłem jego zaburzeń, powoduje częste nawracanie niepożądanych zmian. W związku z tym, aby osiągnąć oczekiwane efekty, potrzebny jest często bardziej złożony i zwykle dłuższy schemat leczenia.Ważna jest profilaktyka Podstawową grupą substancji stosowanych w profilaktyce i terapii przebarwień są inhibitory ważnego enzymu kontrolującego szlak przemian prowadzących do wytworzenia melanin, czyli tyrozynazy. Istotną grupą inhibitorów są związki fenolowe, takie jak hydrochinon, arbutyna czy ich pochodne. Jednak ze względu na obserwowane działania niepożądane niektóre z tych substancji są wycofywane z kosmetyków. Nowe generacje inhibitorów tyrozynazy często są peptydami lub peptydomimetykami. Wśród takich substancji znajdują się peptydy wpływające na przekazywanie sygnału poprzez szlak melanotropiny i endoteliny. Inną grupą są substancje chelatujące, ze względu na to, że tyrozynaza jest metaloenzymem zawierającym w centrum aktywnym jon miedzi. Przykładem takiego związku jest kwas kojowy. Kolejną grupą są substancje wpływające na transfer melanosomów, takie jak niacynamid. Substancja ta nie tylko hamuje proces pigmentacji, ale także ma działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne.Pomocą w przypadku zaburzeń hiperpigmentacyjnych mogą być takie terapie jak: mikrodermabrazja, krioterapia, laseroterapia czy mikronakłauwanie. Uzupełnieniem tych terapii powinno być stosowanie odpowiedniej ochrony za pomocą filtrów przed promieniowaniem UV.Bibliografia

Z tego artykułu dowiesz się:

• o rodzajach przebarwień skóry,
• o czynniku wywołującym melasmę,
• jak prawidłowo zdiagnozować melasmę.

Przebarwienia to – zaraz po starzeniu się skóry – drugi najczęściej spotykany problem estetyczny, z którym zwracają się do nas klienci, a przede wszystkim – klientki. Zmiany skórne pojawiają się w wyniku nadmiernej ekspozycji na słońce i towarzyszy im często dyskomfort osób nimi dotkniętych.Rodzajów przebarwień mamy wiele, nie wszystkie jednak od razu stanowią problem estetyczny dla klienta, niektóre – jak chociażby piegi – są traktowane jako naturalna ozdoba skóry. I całe szczęście, ponieważ usuwanie piegów to walka z wiatrakam”. Przebarwienia, z którymi najczęściej zmagamy się w gabinetach, to zmiany pozapalne (takie jak przebarwienia potrądzikowe), przebarwienia soczewicowate (posłoneczne, związane z procesem fotostarzenia się skóry) oraz melasma, zwana inaczej ostudą – zdecydowanie najtrudniejsze przebarwienie, z którym może nam przyjść pracować.Dlaczego to konkretne przebarwienie jest aż tak trudne do zredukowania? Celowo nie używam sformułowania „usunięcia”, ponieważ w tym przypadku jest to bardzo problematyczne do osiągnięcia.Lokalizacja zmianyCzas przypomnieć sobie trudne pojęcia. Komórki barwnikowe, czyli melanocyty, znajdują się w warstwie podstawnej naskórka. Zawierają organella zwane melanosomami, gdzie w wyniku aktywacji promieniowaniem ultrafioletowym rozpoczyna się proces melanogenezy, czyli produkcji barwnika – melaniny.Skoro komórki barwnikowe znajdują się w warstwie podstawnej naskórka, przebarwienia –kumulacja wyprodukowanego w nich barwnika – powinny być zlokalizowane jedynie w naskórku, a zatem łatwe do usunięcia. Właściwie same powinny zniknąć po miesiącu–dwóch, ze względu na stałą wymianę naskórka. Proces keratynizacji komórek naskórka, a co za tym idzie – jego pełna wymiana, trwa wszak w zdrowej skórze, w zależności od wieku od 21 do 60 dni.Niestety, zasada ta odnosi się jednak do niewielu rodzajów przebarwień, na przykład tych pozapalnych. W przypadku zmian takich jak ostuda sytuacja jest już zgoła inna, znacznie bardziej skomplikowana – barwnik bowiem w jakimś stopniu jest również transportowany w głąb skóry właściwej. I tu zaczyna się problem, ponieważ takie przebarwienie samoistnie już nie zniknie. Ostuda zatem wymaga konkretnych działań, nie tylko pielęgnacyjnych, ale także – a właściwie przede wszystkim – zabiegowych. Dodatkowo koniecznie w serii zabiegów, ponieważ żadna jednorazowa procedura nie usunie skumulowanego barwnika ze skóry właściwej.Nawrotowy charakterOczywiście przy pracy z każdym rodzajem przebarwień wymagana jest fotoprotekcja, nie tylko w trakcie terapii, ale również na długo po zakończeniu serii zabiegowej i uzyskaniu pożądanego efektu. Jednak w przypadku melasmy stała, całoroczna, silna fotoprotekcja jest absolutnie kluczowa. Dlatego że choć wizualnie może się wydawać, iż przebarwienie zostało usunięte, jednak nawet po jednorazowym kontakcie z promieniowaniem ultrafioletowym przebarwienie zlokalizowane w skórze właściwej może się nie tylko ponownie aktywować, ale też wzmocnić. Stąd tak częste nawroty występowania ostudy. Warto też zauważyć, że nawrotowa ostuda z każdym kolejnym razem może być ciemniejsza, silniejsza, trudniejsza do redukcji. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na problematykę termiczną – bowiem nie tylko promieniowanie UV aktywuje proces melanogenezy, wysoka temperatura również go pobudza. Z tego powodu melasma może wrócić w okresie letnim – szczególnie w przypadku korzystania z kąpieli słonecznych, nawet pomimo wysokiej i regularnie stosowanej fotoprotekcji.Co wywołuje melasmę?W przypadku typowych przebarwień posłonecznych sprawa jest jasna: ograniczenie czynnika wywołującego poprzez stosowanie fotoprotekcji wystarczy lub też – jak w przypadku przebarwień pozapalnych – wyleczenie trądziku minimalizuje ryzyko nawrotu niemal do zera. Jeśli jednak chodzi o ostudę, sprawa nie będzie już tak łatwa. Czynników wywołujących melasmę jest kilka. Najczęściej oczywiście powoduje ją nadmierne pobudzenie melanocytów przez żeńskie hormony płciowe – estrogeny i progesteron.Typowym objawem wysokiego stężenia tych hormonów we krwi, wywołanego przykładowo ciążą, stosowaniem antykoncepcji hormonalnej lub zaburzeniami hormonalnymi, jest ciemnienie skóry w okolicach brodawek sutkowych, zewnętrznych narządów płciowych czy kresy białej (linea alba). W części przypadków, niestety, nadmierna aktywacja komórek barwnikowych będzie skutkowała również przebarwieniem twarzy nazywanym ostudą. W przypadku ciąży czy przyjmowania antykoncepcji hormonalnej problem może naturalnie zniknąć po wyrównaniu się poziomów hormonalnych.Jednak w przypadku zaburzeń hormonalnych może się on okazać silnie nawrotowy. Po okresie menopauzy terapie zabiegowe powinny jednak stać się wysoce skuteczne. Należy wszak pamiętać również o innych możliwych przyczynach powstania ostudy. Literatura często wymienia tu: przyjmowanie leków i ziół światłouczulających (a nawet perfum ze składnikiem światłouczulającym, takim jak bergamotka), pasożyty jelitowe, zaburzenia pracy wątroby, zaburzenia naczyń włosowatych skóry, przyjmowanie antybiotyków z grupy tetracyklin czy izotretynoiny (leczenie trądziku), a także predyspozycje genetyczne.Prawidłowa diagnozaBy prawidłowo rozpoznać melasmę, trzeba zacząć od wywiadu kosmetologicznego/medycznego. Prawdopodobnie już na tym etapie zaświta nam myśl, że musi to być ostuda. Oprócz typowych, omówionych wyżej przyczyn powstawania melasmy nakieruje nas na tę zmianę również płeć (u mężczyzn zmiana ta jest zdecydowanie rzadka, a jeśli występuje – przeważnie spowoduje ją przyjmowanie substancji stymulujących produkcję testosteronu) oraz wiek klienta (ostuda najczęściej pojawia się po 30. roku życia i przestaje być znaczącym problemem po okresie menopauzy).W dalszej kolejności należy dokładnie obejrzeć zmianę i zastanowić się nad jej umiejscowieniem. Zazwyczaj melasma obserwowana jest na twarzy (linia żuchwy, czoło, okolica górnej wargi, fałdów nosowo-wargowych), rzadziej na szyi (w tym przypadku raczej podżuchwowo i może być to spowodowane stosowanymi perfumami). Finalnie, w celu dobrania odpowiedniej terapii, należałoby określić głębokość zmiany – czy jest to przebarwienie jedynie naskórkowe, czy być może również skórne. W tym celu powszechnie stosuje się nadal Lampę Wooda i dermatoskopię. W przypadku Lampy Wooda przebarwienia naskórkowe zlokalizowane płytko mają ciemny, brązowy kolor i wyraźnie odgraniczone brzegi. Przebarwienia skórne natomiast będą miały niewyraźne granice, a kolor jaśniejszy, szarobrązowy. W dokładnej analizie hiperpigmentacji przydatne będą również nowoczesne analizatory multispektralne.Trafna diagnoza dotycząca głębokości hiperpigmentacji oraz przyczyn jej powstania będzie kluczem do prawidłowego doboru terapii – zazwyczaj łączonej, ponieważ są one zawsze skuteczniejsze i szybsze w efektach od monoterapii. Propozycje terapii zabiegowych i zasady ich doboru zostaną przedstawione w drugiej części artykułu.